Surja Ghafir — Ajet 36

Kuptimet e fjalëve:

• صَرْحًا: ndërtesë e lartë, pallat madhështor dhe i dukshëm.
• الْأَسْبَابَ: rrugët dhe shkaqet që të çojnë drejt qëllimit, këtu nënkuptohen dyert e qiejve.

Tefsiri i Ajetit:

Pasi Musai (paqja qoftë mbi të) i bëri thirrje Faraonit që t’i nënshtrohet Zotit të botëve dhe t’i besojë Atij, Faraoni u përgjigj me mendjemadhësi dhe tallje. Ai iu drejtua ministrit të tij Hamanit, duke i thënë: "Ndërmë një ndërtesë shumë të lartë e të madhe, që të mund të ngjitem lart dhe të arrij te dyert e qiejve, për të parë me sytë e mi Zotin e Musait, për të cilin ai pretendon se ekziston dhe se është mbi qiejt. Unë jam i bindur se Musai është gënjeshtar në atë që thotë."

Kështu, Faraonit iu duk puna e tij e keqe si e mirë, dhe u largua nga rruga e drejtë për shkak të mendjemadhësisë dhe kokëfortësisë së tij. Por dredhia dhe plani i tij për të mashtruar njerëzit dhe për t’i bërë ata të besojnë se ai ishte në të drejtë dhe Musai në gabim, nuk i solli asgjë tjetër veç humbjes dhe shkatërrimit, si në këtë botë ashtu edhe në botën tjetër.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Mendjemadhësia dhe mohimi i së vërtetës i shtyjnë njerëzit të bëjnë gjëra të pamundura dhe të humbin kohën e tyre në përpjekje të kota, duke u larguar nga e vërteta e qartë.
2. Ata që përpiqen të luftojnë të vërtetën me dredhi dhe plane dinake, në fund do të dështojnë dhe do të pësojnë humbje të madhe, sepse Allahu është me të drejtën dhe e ndihmon atë.
3. Thirrja e Musait (paqja qoftë mbi të) ishte e qartë dhe e bazuar në argumente, por Faraoni zgjodhi rrugën e mohimit dhe të arrogancës, duke u bërë shembull për këdo që i kundërvihet Allahut.
4. Ky ajet na mëson se besimi i vërtetë kërkon përulësi dhe nënshtrim ndaj Allahut, jo këmbëngulje në mendjemadhësi dhe refuzim të së vërtetës.