Surja Ghafir — Ajet 37

Kuptimi i fjalëve:

• Esbabu semavati: rrugët dhe dyert e qiejve.
• Fe ettaliu: të shikoj e të vështroj.
• Kadhiben: gënjeshtar.
• Zuyyine: iu zbukurua dhe iu duk i mirë.
• Sudde: u pengua dhe u largua.
• Kajdu: dinakëria dhe mashtrimi.
• Tebab: shkatërrim e humbje.

Tefsiri i Ajetit:

Faraoni, duke mohuar thirrjen e Musait (paqja qoftë mbi të) për besim në Zotin e gjithësisë, i tha Hamanit: "Ndërmë një kullë të lartë e të fortë, që të mund të ngjitem deri te dyert e qiejve dhe të shikoj me sytë e mi Zotin e Musait, të cilin ai pretendon se ekziston. Unë me të vërtetë mendoj se Musai është gënjeshtar në atë që thotë se ekziston një zot mbi qiejt."

Kështu, Faraonit iu zbukurua vepra e tij e keqe dhe ai e shihte atë si të mirë, duke u penguar nga rruga e drejtë dhe e vërteta, për shkak të mashtrimit që i ishte bërë atij. Dinakëria dhe plani i Faraonit për të mashtruar popullin e tij, duke u paraqitur si i drejtë dhe duke e paraqitur Musain si gënjeshtar, nuk ishte gjë tjetër veçse humbje e shkatërrim i plotë, që i solli atij vetëm dështim në këtë botë dhe vuajtje të përjetshme në botën tjetër.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Arroganca dhe mendjemadhësia i verbon njerëzit nga e vërteta, duke i bërë ata të shohin të keqen si të mirë dhe të largohen nga rruga e drejtë.
2. Zoti i Lartësuar i lë ata që janë kokëfortë në mohim të vazhdojnë në humbjen e tyre, si ndëshkim për qëndrimin e tyre arrogant.
3. Çdo plan dhe dinakëri që bëhet kundër së vërtetës është i dënuar me dështim dhe shkatërrim, sepse e vërteta e Zotit gjithmonë triumfon.
4. Thirrja e Musait (paqja qoftë mbi të) ishte e qartë dhe e drejtë, por Faraoni zgjodhi rrugën e humbjes duke u mbështetur në pushtetin e tij tokësor, duke treguar se pushteti pa besim nuk sjell dobi.
5. Ky ajet na mëson se njeriu duhet të jetë i përulur para Zotit dhe të mos përpiqet të arrijë gjëra të pamundura me arrogancë, por të besojë me zemër të pastër në fuqinë e Zotit që është mbi çdo gjë.