Сураи Гафир — Оят 36

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• صَرْحًا — бинои баланду намоён, қасри олӣ.
• الْأَسْبَابَ — роҳҳо, воситаҳо ва дарҳое, ки ба воситаи онҳо одам ба мақсадаш мерасад; дар ин ҷо мақсад роҳҳои осмон аст.

1. Тафсири оят:

Фиръавн, ки даъвати Мӯсо (алайҳис-салом)-ро ба ягонагии Худованд ва итоат ба Ӯ дурӯғ мешумурд, ба вазири худ Ҳомон гуфт: «Эй Ҳомон, барои ман бинои баланду намоёне бисоз, то шояд ман ба роҳҳое бирасам, ки маро ба мақсадам — дидани Худои Мӯсо — мерасонанд». Ӯ мехост бо ин кор Мӯсоро дурӯғгӯ нишон диҳад ва мардумро бовар кунонад, ки Худои болои осмонҳо вуҷуд надорад. Ҳамин тавр амали бади Фиръавн дар назараш ороста ва зебо намудор шуд ва ӯ аз роҳи ҳақ боздошта шуд. Ҳамаи найрангу тадбирҳои Фиръавн барои он ки мардумро гумон кунонад, ки ӯ ҳақ аст ва Мӯсо ботил, танҳо зиён ва ҳалокат ба бор овард; барои ӯ ҷуз бадбахтӣ дар дунё ва охират чизе наовард.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон ҳатто ҳолатҳои равонӣ ва ғурури золимонро дақиқ тасвир мекунад, то мо аз роҳи онҳо дурӣ ҷӯем.
• Ғурур ва худписандӣ метавонад одамро ба ҷое расонад, ки ҳақро инкор кунад ва ба корҳои беҳуда даст занад; Ислом моро ба фурӯтанӣ ва қабули ҳақ даъват мекунад.
• Қуръон ҳақиқатро равшан баён мекунад, ки ҳар найранг ва тадбир алайҳи ҳақ оқибат ба зиён ва ҳалокат меанҷомад.
• Ин оят боиси тасаллӣ барои муъминон аст, ки ҳатто агар золимон муддате қудрат дошта бошанд ҳам, оқибати кори онҳо нобудӣ аст, ва роҳи ҳақ пирӯз мешавад.
• Хондани чунин оятҳо дилро ба сӯи Қуръон ҷалб мекунад, зеро он ҳидоят ва огоҳиро барои ҳамаи давру замонҳо дар бар дорад.