Сураи Гафир — Оят 62

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• ذَٰلِكُمُ: Он аст, ҳамон.
• اللَّهُ: Худованди ягона, ки сазовори ибодат аст.
• رَبُّكُمْ: Парвардигори шумо, тарбияткунанда ва соҳиби шумо.
• خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ: Офаридгори ҳама чиз.
• لَا إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ: Ҳеҷ маъбуде ба ҳақ нест, магар Ӯ.
• فَأَنَّىٰ تُؤْفَكُونَ: Пас чӣ гуна шумо аз ҳақ рӯй гардонда мешавед?

1. Тафсири оят:

Он Худованде, ки ин неъматҳоро ба шумо ато кардааст, Парвардигори шумо ва Офаридгори ҳама чиз аст. Ҳеҷ чизе нест, ки Ӯ наофарида бошад, ва ҳеҷ офаридгор ва ҳеҷ маъбуди ба ҳақе ғайр аз Ӯ нест. Ӯ танҳо сазовори ибодат аст, зеро ки тамоми неъматҳо аз ҷониби Ӯст. Пас чӣ гуна шумо бо вуҷуди равшании далелҳо ва ошкории нишонаҳо аз имони ба Ӯ рӯй мегардонед ва ба ҷои Ӯ бутҳо ва чизҳоеро мепарастед, ки на фоидае доранд ва на зараре? Ин ҳайратовар аст, ки инсон бо ақли солим аз роҳи рост ба роҳи каҷ гардад, дар ҳоле ки ҳамаи далелҳо ба ягонагии Худо шаҳодат медиҳанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят исбот мекунад, ки танҳо Худо Офаридгори ҳама чиз аст ва ҳеҷ шарике надорад.
• Он моро водор мекунад, ки танҳо Ӯро ибодат кунем ва аз ширк дурӣ ҷӯем.
• Дар он ҳайрат ва савол аст, ки чаро инсон бо вуҷуди равшании далелҳо аз ҳақ рӯй мегардонад; ин даъват ба тафаккур ва андеша аст.
• Ин оят неъматҳои Худоро ба ёд меорад ва моро ба шукргузорӣ ва сипос аз Ӯ ташвиқ мекунад.
• Он нишон медиҳад, ки имони ба Худо ва ягонагии Ӯ асоси саодати инсон дар дунё ва охират аст, ва ҳар касе ки ба ин ҳақиқат бовар кунад, дилаш ором меёбад ва аз гумроҳӣ наҷот меёбад.