Surah Fussilat — Talata 50

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• "Azaqnāhu" – Ipinadama namin sa kanya o binigyan namin siya.
• "Raḥmah" – Kaginhawahan, kalusugan, at kayamanan.
• "Ḍarrā’" – Paghihirap, karamdaman, o kagipitan.
• "Hādhā lī" – Ito ay para sa akin; nararapat ito sa akin dahil sa aking kakayahan o gawa.
• "Al-Ḥusnā" – Ang mabuting gantimpala, ang Paraiso (Jannah).
• "ʿAdhāb ghalīẓ" – Matinding pagdurusa na napakabigat at masakit.

Interpretasyon ng Talata:

Kapag binigyan Namin ang tao (na hindi naniniwala) ng isang biyaya mula sa Amin—tulad ng kalusugan, kayamanan, o kaginhawahan—pagkatapos ng isang pagsubok na dumating sa kanya tulad ng karamdaman o kahirapan, tiyak na sasabihin niya nang may pagmamalaki at pagkalimot sa nagbibigay: "Ito ay nakamit ko dahil karapat-dapat ako rito." Itinatanggi niya ang Araw ng Pagkabuhay at sinasabing: "Hindi ako naniniwala na darating ang oras ng paghuhukom." At kung ipagpalagay na siya ay ibabalik sa kanyang Panginoon, sinasabi niya nang may pagmamataas at pangungutya: "Tiyak na mayroon akong mabuting gantimpala sa Kanya, tulad ng Paraiso," dahil sa kanyang akala na siya ay karapat-dapat dito dahil sa kanyang mga ginawa sa mundo.

Ngunit ang Diyos (سبحانه وتعالى) ay nagbabala: Tiyak na sasabihin Namin sa mga hindi naniniwala sa Araw ng Paghuhukom ang lahat ng kanilang mga ginawang kasamaan at pagsuway, at ipadarama Namin sa kanila ang matinding pagdurusa na walang katulad—isang parusang mabigat at masakit dahil sa kanilang pagmamalaki at pagtanggi sa katotohanan.

Mga Aral at Benepisyo:

1. Ang pagsubok at biyaya ay parehong pagsubok mula sa Diyos; ang tao ay dapat magpasalamat sa kaginhawahan at maging matiyaga sa paghihirap, hindi ang magmalaki sa kanyang nakamit.
2. Ang pagmamalaki at pag-aakalang ang tagumpay ay bunga lamang ng sariling pagsisikap—habang nakakalimutan ang Diyos—ay isang malaking pagkakamali na naglalayo sa tao sa tunay na pananampalataya.
3. Ang paniniwala sa Araw ng Paghuhukom ay nagtuturo sa tao na maging mapagpakumbaba at maging maingat sa kanyang mga gawa, sapagkat ang lahat ay tatalakayin sa harap ng Diyos.
4. Ang katarungan ng Diyos ay ganap: hindi Niya pinababayaan ang sinuman; ang mga gumagawa ng masama ay makakatanggap ng nararapat na parusa, at ang mga gumagawa ng mabuti ay gagantimpalaan ng Kanyang biyaya.
5. Ang talatang ito ay nagpapakita ng kahalagahan ng pagkilala sa pinagmulan ng biyaya—ang Diyos—upang ang puso ay manatiling malapit sa Kanya at malayo sa pagmamataas na sumisira sa pagkatao.