Сураи Фуссилат — Оят 50

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «أَذَقْنَاهُ»: ба ӯ чашонидем, яъне ато кардем.

— «ضَرَّاءَ»: бало, беморӣ, тангию сахтӣ.

— «مَسَّتْهُ»: ба ӯ расид.

— «لَيَقُولَنَّ»: ҳатман мегӯяд.

— «هَٰذَا لِي»: ин ба ман аз сабаби сазовории худам расидааст.

— «السَّاعَةَ»: рӯзи қиёмат.

— «قَائِمَةً»: барпошаванда.

— «الْحُسْنَىٰ»: некӣ, яъне ҷаннат.

— «فَلَنُنَبِّئَنَّ»: пас ҳатман хабар медиҳем.

— «غَلِيظٍ»: сахт, вазнин.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ҳолати он инсонест, ки ҳангоми бало ва сахтӣ ба сӯи Парвардигораш рӯ меоварад, аммо вақте ки баъд аз он бало раҳмате аз ҷониби Мо — сиҳатӣ, фарохии рӯзӣ ва офият — ба ӯ бичашонем, сипосгузор намешавад, балки аз ҳад мегузарад ва мегӯяд: «Ин ба ман аз сабаби сазовор буданам расидааст». Ӯ ин неъматро натиҷаи лутфи Худо намедонад, балки худро сазовори он мешуморад. Сипас аз рӯи инкор мегӯяд: «Ман бовар надорам, ки рӯзи қиёмат барпо шавад». Ва агар ба таври фарзӣ рӯзи қиёмат барпо шавад ва ман ба сӯи Парвардигорам баргардонида шавам, ҳатман назди Ӯ барои ман некӣ ва ҷаннат хоҳад буд. Ӯ ин суханонро аз рӯи тамасхур ва худписандӣ мегӯяд, гӯё ки агар охирате ҳам бошад, ӯ дар он ҷо низ сазовори неъмат аст. Пас Худованд мефармояд: Ҳатман ба онҳое, ки кофир шуданд, он чиро, ки кардаанд, хабар медиҳем ва ҳатман аз азоби сахту вазнин ба онҳо мечашонем.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд ҳангоми бало ба Худо рӯ оварад ва ҳангоми офият низ шукргузор бошад, на ки аз ҳад гузарад.

— Неъматҳои дунё натиҷаи сазовории инсон нест, балки лутфу раҳмати Худованд аст; бинобар ин бояд ҳамеша сипос гуфт.

— Инкор кардани рӯзи қиёмат ва гумон кардани он ки дар охират низ неъматҳо ба инсон мерасанд, нишонаи ғурур ва худписандӣ аст.

— Худованд ҳамаи аъмоли бандагонашро медонад ва рӯзе ҳисоб хоҳад кард; ҳеҷ амале пинҳон намемонад.

— Азоби Худо сахт ва вазнин аст, пас бояд аз кофирӣ ва нофармонӣ дурӣ ҷуст.

— Ин оят моро ба шукргузорӣ, тавозуъ ва бовар ба рӯзи қиёмат даъват мекунад, то ки дар дунё ва охират комёб шавем.