سورت زخرف — آیت 17

د کلمو معناګانې:

• بُشِّرَ: زېرى ورکړل شو، خوشخبري ورکړل شوه.
• ضَرَبَ مَثَلًا: مثال وړاندې کړ، نسبت ورکړ.
• ظَلَّ: پاتې شو، بدل شو.
• مُسْوَدًّا: تور، تور رنګه.
• كَظِيمٌ: له غصې ډک، هغه څوک چې غصه په زړه کې ساتي او نه یې څرګندوي.

د آیت تفسیر:

کله چې د دوى څخه یو تن ته د هغه څه زېرى ورکړل شي چې هغه یې رحمٰن ته منسوب کړي دي — یعنې لوڼې، ځکه چې دوى وايي چې فرښتې د خدای لوڼې دي — نو د هغه مخ له غم او خپګان نه تور شي، او هغه له غصې ډک وي، خپله غصه په زړه کې ساتي او نه یې څرګندوي. دا په داسې حال کې ده چې دوى د لوڼو په راتلو خوشحاله نه وي او دا یې د سپکاوي خبره ګڼي، خو بیا هم همدغه شیان د رحمٰن خدای ته منسوبوي. ایا دوى د خپل ځان لپاره هغه څه نه خوښوي چې د خدای لپاره یې مني؟ دا د دوى د بې عقلی او ناپوهۍ ښکارندوی دی.

فايدې:

• دا آیت د مشرکانو د باطل عقیدې رسوایی کوي چې دوی د خدای لپاره هغه څه مني چې د ځان لپاره یې نه خوښوي، دا د دوى د عقل د کمزورتیا ښکارندوی دی.
• دا آیت د اسلام د عزت او کرامت ښودنه کوي چې اسلام لوڼو ته ډېر ارزښت ورکوي او د هغوى راتلل د رحمت او برکت سبب ګڼي، نه د سپکاوي او خپګان.
• دا آیت مومنانو ته دا درس ورکوي چې د خدای په اړه داسې خبرې نه کوي چې د هغه له شان او عظمت سره سمې نه وي، او د خدای د پاکۍ او لوړو صفتونو څخه دفاع وکړي.
• دا آیت د انسان فطرت ته اشاره کوي چې هر څه چې ځان ته نه خوښوي، هغه د خدای لپاره هم نه مني، نو څنګه کولای شي چې د خدای لپاره هغه څه ومني چې د ځان لپاره یې نه خوښوي؟