Сураи Аз-Зухруф — Оят 17

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят ниёз ба шарҳ доранд:

• «بُشِّرَ»: хабар дода шуд, мужда дода шуд.
• «ضَرَبَ... مَثَلًا»: мисол овард, чизеро ба Худо нисбат дод.
• «ظَلَّ»: гардид, шуд, боқӣ монд.
• «مُسْوَدًّا»: сиёҳшуда, тирашуда.
• «كَظِيمٌ»: пур аз ғазабу андӯҳ, ки хашмашро дар дил нигоҳ медорад ва фурӯ мехӯрад.

1. Тафсири оят:

Ва ҳангоме ки ба яке аз ин мушрикон хабари таваллуди духтар дода шавад — ҳамон чизе ки ӯ ба Худои Раҳмон нисбат дода, мегуфт, ки фариштагон духтарони Худо ҳастанд — рӯи ӯ аз бадии ин хабар сиёҳ мегардад ва ӯ пур аз ғаму андӯҳ ва хашм мешавад, хашмашро дар дил фурӯ мебарад. Яъне онҳо духтарро барои худ нанги худ мешумурданд ва аз шунидани хабари он ба танг меомаданд, аммо ҳамон духтарро ба Худои Таоло нисбат медоданд. Ин нишонаи ҷаҳлу гумроҳии онҳост, зеро чизеро ба Худо нисбат медиҳанд, ки худашон аз он нафрат доранд. Худои Таоло аз он чи кофирон мегӯянд, пок ва бартар аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҷоҳилият ва гумроҳӣ то чӣ андоза ба дараҷаи зишт мерасад, ки инсон чизеро ба Худои худ нисбат медиҳад, ки барои худаш намеписандад.
• Худои Таоло аз ҳар айбу нуқсоне, ки мушрикон ба Ӯ нисбат медиҳанд, пок ва беайб аст.
• Инсон бояд дар бораи Худои Таоло фикри нек кунад ва ҳар чизеро, ки барои худаш намеписандад, ба Худо ҳам нисбат надиҳад.
• Ин оят далели он аст, ки Қуръон ҳақро бо далелҳои равшан баён мекунад ва ҷаҳлу гумроҳии кофиронро ошкор месозад.
• Ва ин оят моро водор мекунад, ки Қуръонро бо тадаббур бихонем ва аз он ҳидоят гирем, то аз роҳи гумроҳон дур бошем ва ба роҳи рост ҳидоят ёбем.