Сураи Аз-Зухруф — Оят 71

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• بِصِحَافٍ (бисиҳоф): ҷамъи «саҳифа», ки ба маънои табақи фарох ва калони хӯрокхӯрӣ аст.
• أَكْوَابٍ (аквоб): ҷамъи «кӯб», ки зарфест барои нӯшокӣ, даста ва қубур надорад, то нӯшанда аз ҳар тараф, ки хоҳад, бинӯшад.
• تَشْتَهِيهِ (таштаҳиҳи): орзу ва хоҳиши дилҳо.
• تَلَذُّ (талаззу): лаззат мебахшад, хуш меояд.
• خَالِدُونَ (холидӯн): ҷовидона, абадӣ дар он ҷо мемонед.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки мӯъминон ба биҳишт дохил мешаванд ва дар он ҷой мегиранд, хизматгорони онҳо бо табақҳои фарохи тиллоӣ ва ҷомҳои тиллоӣ, ки барои нӯшокӣ сохта шудаанд, гирди онҳо мегарданд ва хӯроку нӯшокӣ пешкаш мекунанд. Дар биҳишт ҳар чизе, ки дилҳо орзу мекунанд ва чашмҳо аз дидани он лаззат мебаранд, омода аст. Ин неъматҳо на танҳо барои як муддати муайян, балки барои ҳамеша аст; шумо дар он ҷо ҷовидона мемонед ва ҳеҷ гоҳ аз он берун намешавед.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Биҳишт ҷои неъматҳои беҳтарин аст, ки Худованд барои бандагони некӯкор омода кардааст; ҳар чизе, ки инсон дар дил орзу мекунад ва чашмаш аз дидани он шод мешавад, дар он ҷо ҳозир аст.
• Ин неъматҳо ҷовидонаанд ва ҳеҷ гоҳ тамом намешаванд; ин умедворӣ ба инсон қувват мебахшад, ки дар роҳи некӯкорӣ ва тоат сабр кунад.
• Худованд бандагони худро дӯст медорад ва барои онҳо подоши беҳтарин омода кардааст; ин моро ба шукргузорӣ ва итоат ба Худо ташвиқ мекунад.
• Қуръон китоби раҳмат ва умед аст; он моро ба сӯи зиндагии некӯ ва охирати пурнеъмат ҳидоят мекунад.