Сураи Ад-Духан — Оят 13

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «أَنَّىٰ»: чӣ гуна, аз куҷо, чӣ тавр.

— «الذِّكْرَىٰ»: панд гирифтан, ёд овардан, ба ёд овардани Худо ва имони овардан.

— «رَسُولٌ مُّبِينٌ»: паёмбари равшан, яъне касе ки паёми Худоро ошкоро ва возеҳ расонад.

1. Тафсири оят:

Ин оят ба онҳоест, ки ҳангоми гирифтор шудан ба азоб мегӯянд: «Мо имон овардем!» — вале Худованд медонад, ки ин суханони онҳо дар вақти сахтӣ аз дили пок нест. Пас Худо мефармояд: акнун дигар панд гирифтану ба ёд овардани онҳо чӣ суд дорад? Он вақт гузаштааст, ки бояд имон меоварданд. Ҳол он ки ба онҳо паёмбари равшан — Муҳаммад (с) — омада буд, ки паёми Худоро возеҳу ошкоро ба онҳо расонид. Онҳо паёмбарро шинохтанд, ростқавливу амонатдории ӯро донистанд, вале бо вуҷуди ин рӯй гардонданд ва гуфтанд: «Инро ба ӯ одам ё ҷин ё коҳин таълим додааст» ва ӯро девона хонданд, на паёмбар. Пас чӣ гуна метавонанд дар вақти азоб ба ёд овардан ва тавба кардан ба сӯи Парвардигорашон рӯ оваранд, дар ҳоле ки ҳуҷҷат бар онҳо тамом шуда буд ва онҳо ҳақро дидаву дониста инкор карданд? Ин оят нишон медиҳад, ки имону тавба дар вақти дидани азоб қабул намешавад, зеро он вақт дигар вақти ихтиёр ва имтиҳон нест, балки вақти маҷбурӣ ва ноумедӣ аст.

1. Фоидаҳои омӯзанда ва рӯҳбахш:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки имон ва тавбаро ба вақти пирӣ ё вақти гирифторӣ ба бало нагузорем, балки ҳозир, дар вақти фароғат ва имкон, ба сӯи Худо рӯ оварем.

— Худованд паёмбари равшан фиристод, то мардум баҳона надошта бошанд; ин раҳмати Худост, ки роҳи ҳақро ба мо возеҳ нишон дод.

— Аз ин оят мефаҳмем, ки донистани ҳақ ва рӯй гардондан аз он, гуноҳи бузург аст; пас бояд ҳақро қабул кунем ва ба он амал намоем.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳаёти дунё фурсат аст ва бояд пеш аз расидани аҷал ва азоб, ба сӯи Худо тавба кунем ва шукргузор бошем, ки Қуръон ва паёмбар ба мо расидааст.

— Қуръон моро ба андеша ва панд гирифтан даъват мекунад; пас биёед, ҳар рӯз аз оятҳои он панд гирем ва имони худро қавӣ гардонем, то дар рӯзи сахтӣ пушаймон нашавем.