Сураи Ад-Духан — Оят 23

1. Маънои калимаҳо:

— «فَأَسْرِ»: феъли амр аз решаи «سرى» буда, маънои шабона равона кардан ё сафар карданро дорад.

— «بِعِبَادِي»: бо бандагони Ман, ки дар ин ҷо банӣ Исроил (фарзандони Яъқуб) ҳастанд.

— «لَيْلًا»: шабона, дар вақти шаб.

— «مُّتَّبَعُونَ»: пайгирӣшавандаҳо, яъне касоне ки аз паси шумо меоянд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол ба Мӯсо (алайҳис-салом) фармон дод, ки бандагони Ӯ — яъне банӣ Исроил, ки ба вай имон оварда ва аз вай пайравӣ карда буданд — шабона аз Миср берун барад. Ин фармон барои он буд, ки онҳо аз зулму ситами Фиръавн ва қавми ӯ наҷот ёбанд. Худо ба Мӯсо хабар дод, ки Фиръавн ва лашкариёнаш аз паси онҳо меоянд ва онҳоро таъқиб мекунанд, то онҳоро бикушанд ё бозгардонанд. Аммо ин пайгирӣ барои банӣ Исроил хатарнок набуд, балки воситаи наҷоти онҳо ва ҳалокати Фиръавн ва қавми ӯ гардид. Пас, онҳо бояд бо таваккул ба Худо ва итминони комил шабона ҳаракат мекарданд, зеро Худо онҳоро аз дасти душман наҷот медод ва душманро ғарқ мекард.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Худованд бандагони мӯъмини худро танҳо намегузорад ва роҳи наҷотро ба онҳо нишон медиҳад.

— Таваккул ба Худо ва итоат ба фармони Ӯ сабаби наҷот аз зулму ситам аст.

— Худо аз ҳолати душманон огоҳ аст ва нақшаи онҳоро бебарор мегардонад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар ҳолатҳои сахт ба Худо паноҳ барем ва ба ваъдаи Ӯ бовар кунем.

— Қудрати Худо болотар аз қудрати ҳар золимест; Ӯ метавонад золимонро бо воситаи ҳамон чизе, ки онҳо барои зарар расондан ба кор мегиранд, нобуд созад.

— Ин ҳодиса мӯъҷизаи бузурги Худо ва далели равшани ҳақиқати дини Ислом аст, ки моро ба имон ва амали солеҳ тарғиб мекунад.