Сураи Ад-Духан — Оят 22

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• فَدَعَا — пас дуо кард, нидо кард.
• رَبَّهُ — Парвардигори худро.
• أَنَّ — ба маънои «ки» ё «аз он ки».
• هَٰؤُلَاءِ — инҳо.
• قَوْمٌ — гурӯҳ, мардум.
• مُّجْرِمُونَ — гунаҳкорон, ситамгарон, кофирон.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Мӯсо (алайҳис-салом) қавми худро ба яктопарастӣ даъват кард ва онҳо ба ӯ имон наоварданд, балки ба дурӯғгӯӣ ва ноҳақӣ ӯро туҳмат карданд, ӯ ба сӯи Парвардигори худ рӯй овард ва дуо кард, ки ин гурӯҳ — яъне Фиръавн ва атрофиёни ӯ — мардуме гунаҳкор ва ситамгаранд, ки ба Худои ягона имон наоварданд ва ба паёмбари Ӯ куфр варзиданд. Онҳо бо кирдори бади худ сазовори ҷазои зуд ва азоб гардиданд. Ин дуои Мӯсо (алайҳис-салом) изҳори безаруратии ӯ аз қавми худ ва супоридани кори худ ба Худованд буд, то ки ҳукми Худо дар бораи ин ситамгарон ба амал ояд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳангоми дучор шудан ба ноҳақӣ ва саркашӣ аз ҷониби мардум, бояд ба Худованд паноҳ бурд ва аз Ӯ ёрӣ хост.
• Дуо кардан дар вақти сахтӣ ва ноумедӣ суннати паёмбарон аст ва ин боиси оромиши дил ва умедворӣ ба адолати Худо мегардад.
• Оят моро огоҳ мекунад, ки гунаҳкорӣ ва куфр ба Худо сабаби сазовор шудан ба азоб аст, вале Худованд одил аст ва ҳар касро тибқи кирдораш ҷазо медиҳад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳақро бо сабр ва дуо тарғиб кунем ва ҳеҷ гоҳ аз раҳмати Худо ноумед нашавем.
• Қиссаи Мӯсо (алайҳис-салом) ва Фиръавн мисоли равшани он аст, ки оқибати ситамгарон нобудӣ аст ва оқибати имон ва сабр пирӯзӣ аст.