Сураи Ад-Духан — Оят 24

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• وَاتْرُكِ — «ва бигзор», «ва тарк кун», яъне дастур аст ба Мӯсо (а) ки баҳрро ба ҳолати худ бигузорад.
• الْبَحْرَ — «баҳр», яъне баҳри Сурх (Баҳри Қулзум) ки барои гузаштани банӣ Исроил шикофта шуд.
• رَهْوًا — «ором», «сукун», «беҳаракат», яъне об ба ҳолати ором ва кушода боқӣ монад, дубора ба ҳам напайвандад.
• جُندٌ — «лашкар», «сипоҳ».
• مُّغْرَقُونَ — «ғарқшавандагон», «дар об ғарқ кардашавандагон».

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба Мӯсо (алайҳис-салом) фармон дод, ки вақте ӯ ва банӣ Исроил аз баҳр гузаштанд, баҳрро ба ҳамон ҳолати кушода ва ором бигузорад ва онро дубора ба ҳам наоварад. Ин фармон барои он буд, ки Фиръавн ва лашкари ӯ ба дунболи онҳо вориди роҳи кушодаи баҳр шаванд. Сипас Худо ба Мӯсо (а) хабар дод, ки ин лашкари Фиръавн ҳатман дар баҳр ғарқ хоҳанд шуд. Ин хабар барои он буд, ки дили Мӯсо (а) ором гардад ва ӯ бо итминон баҳрро тарк кунад, зеро медонад, ки душман дигар ба онҳо нахоҳад расид ва ҳамаашон нобуд мешаванд. Ҳамин тавр, баҳр барои банӣ Исроил роҳи наҷот ва барои Фиръавн ва сипоҳиёнаш дом ва қабристон гардид.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Худованд бандагони мӯъмини худро ҳеҷ гоҳ танҳо намегузорад ва роҳи наҷотро барояшон мекушояд, ҳатто дар байни дарёҳо ва душманони пурқувват.
• Итминон ба ваъдаи Худо дилро ором мекунад; Мӯсо (а) бо фармони Худо баҳрро тарк кард ва ба ғалабаи қатъӣ бовар дошт.
• Ҳар ки бар зидди ҳақ ва паёмбарони Худо биҷангад, оқибати бад ба ӯ мерасад, ҳамчунон ки Фиръавн ва лашкари ӯ ғарқ шуданд.
• Қудрати Худованд бепоён аст: ҳамон баҳре, ки барои як гурӯҳ роҳи гузар шуд, барои гурӯҳи дигар воситаи ҳалокат гардид.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Худо таваккал кунем, фармонҳои Ӯро иҷро намоем ва ба ваъдаҳои Ӯ бовар дошта бошем, зеро Ӯ ҳамеша ғолиб ва тавоност.