Сураи Ад-Духан — Оят 36

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• فَأْتُوا: Пас биёред.
• بِآبَائِنَا: падарони моро (ки мурдаанд).
• إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ: агар шумо ростгӯй бошед.

1. Тафсири оят:

Ин оят нақли гуфтори кофирон аст, ки бо такаббур ва инкор ба Паёмбар (с) ва мӯъминон мегуфтанд: «Агар шумо рост мегӯед, ки Худо мурдагонро зинда мекунад ва ҳисобу ҷазо ҳаст, пас падарони мурдаи моро зинда карда биёред, то далели ростӣ ва дурустии даъвои шумо бошад». Онҳо аз рӯи ҷаҳолат ва саркашӣ зинда шудани мурдагонро дар охират ба зинда кардани онҳо дар ҳамин дунё монанд мекарданд ва талаб мекарданд, ки ҳамон чизе, ки дар охират ваъда шудааст, ҳозир дар дунё ба вуқӯъ пайвандад. Ин талаби онҳо аз рӯи ҳақ набуд, зеро зинда кардани мурдагон дар охират ба фармони Худо ва дар вақти муайян сурат мегирад, на дар дунё ба хоҳиши инкоркунандагон. Ҳадафи онҳо аз ин сухан на ҷустуҷӯи ҳақиқат, балки масхара ва инкор кардани рӯзи қиёмат буд.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки инкоркунандагони рӯзи қиёмат аксар вақт бо баҳонаҳои беасос ва талабҳои номатлуб мехоҳанд ҳақиқатро пинҳон кунанд.
• Имон ба зинда шудан пас аз марг ва рӯзи ҳисобу ҷазо асоси адолати Худованд аст; Худо ҳеҷ гоҳ бандагони худро беҳисоб ва беҷазо намегузорад.
• Қудрати Худо ба зинда кардани мурдагон далели қудрати бепоёни Ӯст ва ин боиси умедворӣ ба раҳмат ва адолати Ӯ мегардад.
• Мӯъминон бояд ба ваъдаҳои Худо бовар кунанд ва аз талабҳои беҷо ва баҳонаҳои кофирон дурӣ ҷӯянд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба ҷои инкор ва саркашӣ, ба амали солеҳ ва омодагӣ барои рӯзи қиёмат машғул шавем, зеро он рӯз ҳақ аст ва ҳатман хоҳад омад.