Сураи Ад-Духан — Оят 35

1. Маънои калимаҳо:

— «إِنْ هِيَ إِلَّا»: ин ҳеҷ нест, магар; яъне танҳо ҳамин аст.

— «مَوْتَتُنَا الْأُولَىٰ»: марги якуми мо, ки дар дунё рӯй медиҳад.

— «بِمُنشَرِينَ»: аз қабрҳо зинда кардашудагон, яъне баъд аз марг дубора зинда карда намешавем.

1. Тафсири оят:

Ин оят суханони кофирон ва мушриконро ҳикоят мекунад, ки онҳо бо инкор ва такаббур мегуфтанд: Ҳаёти мо танҳо ҳамин аст, ки дар дунё зиндагӣ мекунем ва баъд аз марг дигар ҳеҷ чиз нест. Онҳо марги худро марги якум ва охирин мешумурданд ва бовар доштанд, ки баъд аз ин марг дигар ҳаёте нест ва аз қабрҳо зинда карда намешаванд. Онҳо ҳисобу китоб, савоб ва азобро инкор мекарданд ва мегуфтанд: Мо баъд аз марг ҳеҷ гоҳ барои ҳисоб дубора зинда карда намешавем. Ин суханони онҳо нишонаи ғафлат ва инкори рӯзи қиёмат буд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки инкори рӯзи қиёмат ва ҳаёти баъд аз марг роҳи кофирон ва гумроҳон аст, ва мӯъмин бояд ба рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоб бовари қатъӣ дошта бошад.

— Бовар ба ҳаёти охират инсонро ба амалҳои нек ва тақво ҳидоят мекунад, зеро медонад, ки ҳар амали ӯ ҳисоб мешавад.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба ҷои инкори марг ва рӯзи қиёмат, ба он омодагӣ бинанду амалҳои солеҳ анҷом диҳанд.

— Ислом дини ҳақиқат ва равшан аст, ки инсонро аз ғафлат бедор мекунад ва ба сӯи ҳаёти ҷовидонӣ роҳнамоӣ менамояд.