Ад-Духан сүресі — Аят 41

1. Сөздердің мағынасы:

• يَوْمَ — күн, яғни Қиямет күні.
• لَا يُغْنِي — пайда бермейді, көмектеспейді, арылтпайды.
• مَوْلًى — жақын, туыс, дос, қамқоршы, ие.
• شَيْئًا — ешнәрсе, аз да болса бір нәрсе.
• يُنصَرُونَ — оларға көмек берілмейді, қорғалмайды.

1. Аяттың тәпсірі:

Бұл аят Қиямет күнінің қорқынышты әрі әділ сәтін суреттейді. Ол күні бір адам екінші адамға ешбір пайда бере алмайды. Туыс туысына, дос досына, жақын жақынына көмектесе алмайды. Олар бір-бірін Алланың азабынан құтқара да, қорғай да алмайды. Себебі ол күні билік толығымен жалғыз Аллаға тән, ешкім өзіне билік немесе қорғаушылық дәме ете алмайды. Бұл — әркім өз ісі үшін жеке жауап беретін, дүниедегі атақ-дәреже, байлық, туыстық байланыстар ешбір күшке ие болмайтын күн. Алайда Алланың рұқсатымен және рақымымен мүміндер үшін шапағат болуы мүмкін — бұл Алланың өз сүйікті құлдарына деген ерекше мейірімі. Алла азаптауда ұлы күшті ие, әрі Өзіне бойсұнған құлдарына ерекше мейірімді.

1. Аяттан алынатын пайдалы ғибраттар:

• Қиямет күні тек Аллаға ғана тәуекел ету керектігін ұғындырады; адамдарға тым сеніп, оларға арқа сүйеу жеткіліксіз.
• Дүниедегі туыстық, достық, атақ-дәреже — бәрі уақытша; мәңгілік өмір үшін жақсы амал жинау қажет.
• Алланың әділдігі мен рақымы қатар жүреді: Ол әділ, әрі мейірімді. Бұл мүмінге үміт пен қорқыныш арасында болуды үйретеді.
• Шапағат тек Алланың рұқсатымен болатынын білу — Алланың билігінің шексіздігін мойындау.
• Бұл аят адамды жақсылыққа шақырады: өзің үшін, отбасың үшін, қоғам үшін игі істер жаса, өйткені Қияметте тек амалың ғана саған пайда бере алады.
• Ислам — әр адамды жеке жауапкершілікке шақыратын, әділдік пен мейірімділікті ұштастыратын дін. Осы аят арқылы адам баласы өз өмірін түзетуге, Аллаға қайтуға ұмтылады.