Сураи Ад-Духан — Оят 48

1. Маънои калимаҳо:

— «صُبُّوا»: рехтан, фурӯ рехтан.

— «فَوْقَ رَأْسِهِ»: болои сари ӯ.

— «عَذَابِ»: азоб, ҷазо.

— «الْحَمِيمِ»: оби бағоят гарм ва ҷӯшон, ки ҳарораташ ба ниҳояти шиддат расидааст.

1. Тафсири оят:

Баъд аз он ки ин гунаҳкори саркашро ба дӯзах мекашанд, ба фариштагони азоб фармон дода мешавад, ки болои сари вай аз он оби ҷӯшони бағоят гарм бирезанд. Ин об чунон сӯзона аст, ки азоби он ҳеҷ гоҳ аз вай ҷудо намешавад ва ӯ дар ранҷу азоб қарор мегирад. Ин ҷазо барои он аст, ки вай дар дунё ҳақро инкор карда, аз фармони Худо сар печида буд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҷазои Худо адолатнок аст ва ҳеҷ гунаҳкоре бе ҷазо намемонад.

— Ваъдаи азоб барои кофирон ва саркашон мӯъминро ба роҳи ростӣ устувортар мегардонад ва ӯро аз гуноҳ бозмедорад.

— Дарёфтан мумкин аст, ки раҳмати Худо барои тавбакунандагон наздик аст, зеро Ӯ пеш аз азоб роҳи наҷотро нишон медиҳад.

— Ин оят инсонро ба андеша водор мекунад, ки дар дунё ба фармони Худо итоат кунад ва аз саркашӣ дурӣ ҷӯяд, то ба чунин азоби сахт гирифтор нашавад.