Сураи Ад-Духан — Оят 47

1. Маънои калимаҳо:

— «خُذُوهُ»: бигиред ӯро.

— «فَاعْتِلُوهُ»: пас бо шиддат ва зӯроварӣ кашола кунед ӯро.

— «سَوَاءِ الْجَحِيمِ»: миёнаи оташи дӯзах.

1. Тафсири оят:

Дар рӯзи қиёмат ба фариштагони азоб фармон дода мешавад, ки ин кофири гуноҳкорро бигиранд ва бо қувват ва бераҳмӣ ба сӯи дӯзах бикашанд, то ба миёнаи он бирасонанд. Ин ҷазо барои он кас аст, ки дар дунё аз ҳақ рӯй гардонда, худро бузург мешумурд ва ба Худо ва расулаш имон наовард. Ӯро на бо эҳтиром, балки бо хорӣ ва шиддат ба қаъри оташ мебаранд, ки ҳеҷ гурез ва ҳеҷ паноҳе надорад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки адлу инсофи Худо дар рӯзи қиёмат комил аст ва ҳеҷ гуноҳ бе ҷазо намемонад.

— Ваъдаи азоб барои кофирон ва мутакаббирон боиси бедор шудани инсон аз ғафлат ва бозгашт ба сӯи Худо мегардад.

— Инсон бояд дар дунё аз роҳи ҳақ рӯй нагардонад, зеро дар он рӯз ҳеҷ қувват ва ҳеҷ ёрӣ ӯро аз азоби Худо наҷот дода наметавонад.

— Дар ёдоварии ин оят барои муъмин ибрат аст, ки ба неъматҳои Худо шукр гузорад ва аз роҳи некӯкорӣ дур нашавад.