Сураи Ад-Духан — Оят 49

1. Маънои калимаҳо:

— «ذُقْ»: бичаш, яъне бикаш ва ҳис кун.

— «الْعَزِيزُ»: тавонманд, ғолибе, ки касе ба ӯ даст намерасонад.

— «الْكَرِيمُ»: бузургвор, гиромӣ ва соҳибэътибор.

1. Тафсири оят:

Ба ин гунаҳкори бадбахт дар рӯзи қиёмат гуфта мешавад: «Аз ин азоби дардовар бичаш, ки имрӯз ба он гирифтор шудаӣ. Ту дар дунё дар миёни қавми худ тавонманд ва гиромӣ будӣ, касе ба ту даст намерасонд ва ҳурмати туро нигоҳ медоштанд». Ин сухан барои маломат ва тамасхур аст, на барои иззату эҳтиром. Яъне ба ӯ бо тамасхур гуфта мешавад: «Ҳоло бичиш, ки ту ҳамон тавонманд ва гиромии худро дар дунё доштии ғурур мекардӣ, пас бибин, ки имрӯз тавонмандию гиромии ту бароят чӣ суде дошт». Ин оят нишон медиҳад, ки иззату карам агар дар роҳи ҳақ набошад ва ба ғуруру саркашӣ оварда расонад, дар охират ба маломату азоб табдил меёбад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон набояд ба қудрату эътибори дунёвии худ ғурур кунад, зеро ҳамаи ин дар рӯзи қиёмат аз байн меравад.

— Иззату карам агар бо имон ва тоат ҳамроҳ набошад, дар охират сабаби маломат мегардад.

— Оят инсонро ба андеша водор мекунад, ки қудрати ҳақиқӣ танҳо аз ҷониби Худованд аст ва ҳеҷ кас наметавонад аз азоби Ӯ бираҳад.

— Ин оят раҳмати Худоро ба бандагони худ ёдовар месозад, ки пеш аз фаро расидани аҷал тавба кунанд ва ба роҳи рост баргарданд.

— Қуръони Карим бо чунин таъкидҳо инсонро ба фурӯтанӣ, адлу инсоф ва шинохти ҳақиқати дунё даъват мекунад, то ки одамизод дар ҳаёти худ аз ғурур ва худписандӣ дурӣ ҷӯяд ва ба сӯи Худованд рӯ оварад.