Сураи Ад-Духан — Оят 56

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «لَا يَذُوقُونَ»: намечашанд, намечашанд — яъне ҳеҷ гуна талхии маргро ҳис намекунанд.
• «الْمَوْتَةَ الْأُولَىٰ»: марги аввалин — он марге, ки дар ҳаёти дунё чашидаанд.
• «وَقَاهُمْ»: Худо онҳоро нигаҳ дошт ва эмин нигоҳ дошт.
• «الْجَحِيمِ»: оташи сӯзон, яъне дӯзах.

1. Тафсири оят:

Парвардигор дар бораи бандагони парҳезгораш хабар медиҳад, ки онҳо дар биҳишт ҷовидонанд ва дигар ҳеҷ гоҳ маргро намечашанд. Танҳо он марги аввалинеро, ки дар дунё чашида буданд, аз сар гузаронидаанд; баъд аз он ҳаёти абадӣ ва бепоён дар неъматҳои биҳишт хоҳанд дошт. Ҳеҷ марг, нестӣ ва ҷудоӣ дар он ҷо вуҷуд надорад. Ҳамчунин Худованди меҳрубон онҳоро аз азоби дӯзахи сӯзон нигаҳ дошт ва наҷот дод. Ин ҳама аз фазлу эҳсони Худост, на аз сазовории худи онҳо. Пас онҳо дар амнияти комил қарор доранд: на аз марг метарсанд ва на аз азоби охират.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки подоши парҳезгорон дар охират ҳаёти ҷовидонӣ ва неъматҳои бепоён аст, ки ҳеҷ марг ва азоб дар он нест.
• Худованд бандагони солеҳро аз азоби дӯзах нигаҳ медорад; ин умедворӣ ба раҳмати Худоро дар дилҳо зиёд мекунад.
• Ин оят моро ба сӯи некӯкорӣ ва парҳезгорӣ тарғиб менамояд, то сазовори чунин подоши бузург гардем.
• Ёдовар мешавад, ки марги дунё як бор аст ва баъд аз он ҳаёти абадӣ оғоз меёбад; пас бояд барои он ҳаёт омодагӣ гирем.
• Ин неъматҳо моро ба ислом ва Қуръон меҳрубонтар мекунанд, зеро Худо барои бандагони некӯкор чунин мукофоти бузург омода кардааст.