Сураи Ад-Духан — Оят 55

1. Маънои калимаҳои эҳтиёҷ ба шарҳ:

— «يَدْعُونَ»: феъли ҳозира аз решаи «دعا»، яъне талаб мекунанд, фармон медиҳанд, даъват мекунанд.

— «فَاكِهَةٍ»: мева, ҳар гуна меваи хуштаъму лаззатнок.

— «آمِنِينَ»: ҷамъи исми фоил аз «أمن»، яъне дар амон, бехатар, эмин.

1. Тафсири оят:

Дар ин ояти карима Аллоҳи таъоло ҳоли биҳиштиёни парҳезгорро баён мекунад, ки онҳо дар биҳишт ҳар гуна меваеро, ки дилхоҳашон бошад, талаб мекунанд ва ба хизматгорони биҳишт фармон медиҳанд, то онро барояшон биёваранд. Онҳо аз ҳар гуна меваи биҳиштӣ, ки нафсашон хоҳиш кунад, баҳра мегиранд ва ин неъмат ҳеҷ гоҳ аз онҳо қатъ намешавад ва тамом намегардад. Онҳо дар он ҷо аз ҳама чиз дар амон ҳастанд: на аз тамом шудани неъматҳо метарсанд, на аз зарару зиёни онҳо, на аз ҳеҷ гуна хатар ва нохушӣ. Ин ҳолат барои онҳост, ки дар дунё аз гуноҳу маъсият парҳез карда, ба тоъату ибодати Аллоҳ машғул буданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки дар биҳишт ҳар хоҳишу орзуи поки инсон иҷро мешавад ва ҳеҷ чиз аз неъматҳои он кам намегардад.

— Парҳезгорӣ дар дунё сабаби расидан ба чунин неъматҳои бузург ва абадӣ дар охират мегардад.

— Ин оят дили инсонро ба сӯи биҳишт ва амалҳои нек мекашад ва ӯро ба шукргузорӣ ва ибодат тарғиб мекунад.

— Амнияту осоиш дар биҳишт комил аст; ҳеҷ тарс, ғам ва хатар вуҷуд надорад, ки ин барои ҳар мӯъмин орзуи бузург аст.

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба ваъдаҳои Аллоҳ бовар кунем ва барои расидан ба онҳо дар ҳаёти дунё кӯшиш намоем.