Sura Al-Dżasija — Werset 37

Znaczenie słów:

• Al-Kibrīyā’ – wielkość, majestat, chwała i doskonałość, które przysługują wyłącznie Allahowi.
• Al-‘Azīz – Potężny, Niezwyciężony, Ten, któremu nikt nie może się przeciwstawić.
• Al-Hakīm – Mądry, Ten, którego słowa, czyny, decyzje i prawa są doskonałe i pełne mądrości.

Tafsir (wyjaśnienie) wersetu:

Allahowi Jedynemu – niech będzie wywyższony i święty – przysługuje wyłącznie wielkość, majestat, chwała, władza absolutna, potęga i wszelka doskonałość w niebiosach i na ziemi. Jego wielkość objawia się w stworzeniu i zarządzaniu całym wszechświatem – w niebiosach i na ziemi widoczne są ślady Jego chwały i potęgi. On jest Al-‘Azīz, czyli Niezwyciężonym, któremu nikt nie jest w stanie się przeciwstawić ani Go pokonać, oraz Al-Hakīm, czyli Mądrym w swoim stworzeniu, przeznaczeniu, zarządzaniu sprawami i w swoim prawie. Wszystko, co uczynił i postanowił, jest doskonałe i mądre. On jest wywyższony i święty – nie ma boga oprócz Niego.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Poznanie wielkości Allaha i Jego doskonałości napełnia serce pokorą i miłością do Niego, gdyż uświadamiamy sobie, że wszystko w niebiosach i na ziemi podlega Jego władzy i mądrości.
2. Świadomość, że Allah jest Niezwyciężony, daje wierzącemu siłę i pewność, że jeśli trzyma się Jego drogi, to żadna moc na ziemi nie może go pokonać.
3. Wiara w mądrość Allaha we wszystkim, co postanawia, uczy nas zaufania do Niego w trudnych chwilach i cierpliwości, bo wiemy, że Jego decyzje są zawsze doskonałe.
4. Werset ten wzywa nas do pokory – skoro cała wielkość należy wyłącznie do Allaha, to człowiek nie powinien wynosić się ponad innych ani przypisywać sobie chwały, która przysługuje tylko Stwórcy.
5. Utrwalenie w sercu czystego monoteizmu (tawhīd) – uznanie, że tylko Allah jest godny uwielbienia i doskonałości, co oczyszcza serce z fałszywych bożków i przywiązań.