Сураи Аль-Джасия — Оят 37

1. Маънои калимаҳо:

— الْكِبْرِيَاءُ: Бузургӣ, азамат ва ҷалол. Ин сифат танҳо ба Худованди Мутаъол хос аст ва маънои он бузургии беҳамто ва болотар аз ҳар чиз аст.

— الْعَزِيزُ: Ғолиб ва тавонманде, ки ҳеҷ кас бар Ӯ ғолиб намешавад ва ҳеҷ чиз аз қудрати Ӯ берун нест.

— الْحَكِيمُ: Ҳаким ва доно, ки дар тамоми корҳо, фармонҳо ва тақдири худ ҳикмат ва дониш дорад.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят хабар медиҳад, ки бузургӣ, азамат ва ҷалоли ҳақиқӣ танҳо аз они Ӯст дар осмонҳо ва замин. Ҳамаи махлуқот — аз бузургтарин то хурдтарин — зери қудрат ва фармони Ӯ қарор доранд ва бузургии Ӯ дар тамоми офаридаҳои осмонҳо ва замин зоҳир мегардад. Ӯст Ғолибе, ки ҳеҷ кас ва ҳеҷ чиз бар Ӯ ғолиб шуда наметавонад, ва Ӯст Ҳакиме, ки дар офариниш, тақдир, тадбир ва шариати худ бо ҳикмати комил амал мекунад. Ҳамаи корҳои Ӯ аз рӯи ҳикмат ва манфиат аст, ҳатто агар бандагони Ӯ ҳикмати онро дарк накунанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро водор мекунад, ки бузургӣ ва азаматро танҳо барои Худованди Мутаъол эътироф кунем ва дар дилҳои худ ба ғайри Ӯ таваккул набанду кӯшиш накунем, ки бузургии худро бар дигарон таҳмил намоем.

— Шинохти сифатҳои «Азиз» ва «Ҳаким» боиси он мегардад, ки банда ба Худо бовари комил дошта бошад ва бидонад, ки ҳеҷ мушкилӣ бар Ӯ ғолиб нест ва ҳамаи корҳои Ӯ аз рӯи ҳикмат аст.

— Ин оят дилро ба тавозуъ ва фурӯтанӣ меорад, зеро инсон дарк мекунад, ки бузургии ҳақиқӣ танҳо аз они Худост ва ӯ худ бандаи заиф аст.

— Ин оят моро ба шукргузорӣ ва ибодати Худованди Мутаъол даъват мекунад, зеро Ӯ Ғолиби Ҳаким аст ва ҳамаи неъматҳо аз ҷониби Ӯст.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар ҳаёти худ ба ҳикмати Худо розӣ бошем ва бовар кунем, ки ҳар чизе ки Ӯ тақдир мекунад, барои бандагонаш беҳтарин аст.