Сураи Мухаммад — Оят 7

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «تَنصُرُوا اللَّهَ»: ёрии дин ва шариати Худоро кардан, яъне бо ҷиҳод дар роҳи Худо, ҳукм кардан ба китоби Ӯ ва итоат кардани амрҳояш.

— «يَنصُرْكُمْ»: Худо шуморо бар душманонатон ғолиб мегардонад.

— «وَيُثَبِّتْ أَقْدَامَكُمْ»: қадамҳоятонро дар майдони ҷанг устувор медорад ва шуморо аз гурез ва шикаст нигоҳ медорад.

1. Тафсири оят:

Эй касоне, ки ба Худо ва Расули Ӯ имон овардаед ва ба шариати Ӯ амал мекунед! Агар шумо дини Худоро ёрӣ диҳед — бо ҷиҳод дар роҳи Ӯ, бо ҳукм кардан ба китоби Ӯ, бо иҷрои амрҳояш ва парҳез аз манъҳояш, ва бо ёрии Паёмбари Ӯ ва дини Ӯ — Худо низ шуморо ёрӣ медиҳад: бар душманонатон ғалаба мебахшад ва қадамҳоятонро дар ҷанг устувор мегардонад, то ки нагурезед ва шикаст нахӯред. Ин оят ба муъминон ваъдаи равшани Худост, ки ҳар кас ба андозаи ёрии худ ба дини Худо, аз ҷониби Худо низ ёрӣ ва устуворӣ меёбад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ёрии Худо ба ёрии мо ба дини Ӯ вобаста аст; ҳар қадар дар роҳи дин кӯшиш кунем, ҳамон қадар пирӯзӣ ва устуворӣ ба даст меорем.

— Ваъдаи Худо барои муъминон сарчашмаи умед аст: ҳеҷ гоҳ танҳо намемонем, агар дар роҳи ҳақ бошем.

— Ин оят моро ба ҷиҳод, итоат ва амал ба шариат ташвиқ мекунад, то ки сазовори нусрати илоҳӣ гардем.

— Ҳар муъмин метавонад бо амалҳои хурди нек, даъват ва таълими дин дар ҳақиқат дини Худоро ёрӣ диҳад ва аз ин ваъдаи бузург баҳраманд шавад.

— Ин оят нишон медиҳад, ки Ислом дини амал ва кӯшиш аст, на танҳо сухан; ва ҳар кӯшише дар роҳи Худо беподош намемонад.