Сураи Аль-Фатх — Оят 3

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «يَنصُرَكَ»: туро ёрӣ медиҳад ва ғалаба мебахшад.

— «نَصْرًا»: ёрӣ ва пирӯзӣ бар душман.

— «عَزِيزًا»: тавонманд, дастнорас ва бениҳоят пурқувват; чунон пирӯзие, ки ҳеҷ кас наметавонад онро бозгардонад ё барҳам занад.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба Паёмбари худ (с) ваъда медиҳад, ки Ӯро бо пирӯзии бузург ва дастнорас ёрӣ хоҳад кард — пирӯзие, ки дар он ғалаба бар душман ва бартарӣ аз болои онҳо намоён мешавад. Ин ёрӣ на танҳо дифоъ ва дур кардани зарари душман аст, балки пирӯзии комил аст, ки касе наметавонад онро рад кунад ё пешгирӣ намояд. Ин ваъда дар пайи фатҳи бузург (сулҳи Ҳудайбия ва фатҳи Макка) омад, ки дар натиҷаи он тоъатҳои бисёр анҷом ёфт ва мусулмонон бар душманон ғолиб шуданд. Ҳамин тавр, Худованд дини Худро баланд бардошт ва роҳи ростро нишон дод, то Ислом бо қувват ва иззат устувор гардад ва ҳеҷ кас натавонад онро заиф созад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Худованд ваъдаи худро ҳатман иҷро мекунад; Ӯ тавонманд аст ва ҳеҷ чиз Ӯро оҷиз намекунад.

— Пирӯзии ҳақиқӣ аз ҷониби Худост, на аз қуввату ҳилаи инсон; бинобар ин мусулмон бояд ба Худо таваккул кунад.

— Сабре, ки дар роҳи даъват ва тоъат кашида мешавад, оқибат ба пирӯзӣ ва иззат мерасонад.

— Ин оят умед мебахшад, ки ҳарчанд душманон бисёранд, ёрии Худо ба бандагони солеҳ мерасад ва дини Ҳақ ғолиб мешавад.

— Муҳаббат ба Ислом ва бовар ба ёрии Худо дар дилҳо қавӣ мегардад, зеро ваъдаи Худо рост ва пирӯзии Ӯ дастнорас аст.