Sura Al-Ma'ida — Werset 72

Znaczenie słów:

• Al-Masih (المسيح) – Mesjasz, czyli Jezus syn Marii (pokój z nim).
• Kafara (كَفَرَ) – popadł w niewiarę, odrzucił wiarę.
• Ashraka (أَشْرَكَ) – przypisał Allahowi współtowarzyszy w Jego bóstwie i czci.
• Harrama (حَرَّمَ) – uczynił zakazanym, uniemożliwił.
• Ma'wah (مَأْوَاهُ) – miejsce schronienia i pobytu.
• Ansar (أَنصَار) – pomocnicy, obrońcy.

Tłumaczenie i wyjaśnienie wersetu:

Allah (Najwyższy) składa stanowcze i dobitne świadectwo, że ci, którzy twierdzą, iż Bóg jest Mesjaszem – Jezusem, synem Marii – popadli w całkowitą niewiarę. Ich słowa są jawnym kłamstwem i bluźnierstwem przeciwko majestatowi Allaha, ponieważ przypisują stworzeniu cechy Stwórcy. Tymczasem sam Mesjasz, Jezus (pokój z nim), będąc posłusznym prorokiem i pokornym sługą Allaha, zwrócił się do synów Izraela, mówiąc: „Czcijcie Allaha – mojego Pana i waszego Pana”. W ten sposób jasno wskazał, że on sam jest jedynie stworzeniem, niewolnikiem Allaha, tak jak oni, i że nie ma w nim żadnej cząstki bóstwa. On nie nakazywał czci dla siebie, lecz wzywał do czystego monoteizmu (tawhid).

Następnie Allah ogłasza surową i nieodwołalną zasadę: kto przypisuje Allahowi współtowarzyszy w Jego czci – czy to oddając cześć Jezusowi, czy komukolwiek innemu – ten zamyka sobie drogę do Raju. Allah uczynił Raj dla niego zakazanym, a jego ostatecznym miejscem pobytu będzie Ogień Piekielny. Dla takich niesprawiedliwych ludzi nie będzie żadnych pomocników ani obrońców, którzy mogliby ich wyrwać z kary lub wstawić się za nimi u Allaha.

Korzyści i nauki płynące z wersetu:

1. Czysty monoteizm (tawhid) jest fundamentem wiary – ten werset uczy, że istotą islamu jest oddawanie czci wyłącznie Allahowi, bez żadnych pośredników i partnerów. Jezus, mimo swojej wysokiej pozycji proroka, był tylko sługą Allaha i wzywał do tej samej prawdy.
2. Ostrzeżenie przed przesadą w religii – werset przestrzega przed popadaniem w skrajności, takie jak ubóstwianie ludzi lub proroków. Miłość do proroków i szacunek dla nich nie mogą prowadzić do nadawania im boskich cech.
3. Sprawiedliwość Allaha i Jego miłosierdzie – Allah jest sprawiedliwy, ponieważ jasno określił konsekwencje niewiary i bałwochwalstwa, ale jednocześnie dał ludziom ostrzeżenie, aby mogli się nawrócić i uniknąć kary. To dowód Jego miłosierdzia, że nie pozostawia ludzi bez ostrzeżenia.
4. Odpowiedzialność osobista – każdy człowiek jest odpowiedzialny za swoją wiarę i czyny. Nikt nie może być zbawiony dzięki zasługom innych, nawet jeśli byłby to prorok. Zbawienie zależy od osobistego oddania się Allahowi i przestrzegania Jego nakazów.
5. Nadzieja dla pokutujących – chociaż werset mówi o surowej karze dla bałwochwalców, to w innych miejscach Koranu Allah obiecuje przebaczenie tym, którzy żałują i wracają do Niego. To uczy nas, że drzwi pokuty są zawsze otwarte, a Allah jest przebaczający i litościwy.
6. Jedność ludzkości w czci Boga – wszyscy ludzie, od pierwszego do ostatniego, są równi w swojej roli sług Allaha. Nikt nie ma prawa domagać się czci od innych, a jedynym godnym czci jest Allah, Stwórca wszystkiego.