Sura Al-Ma'ida — Werset 71

Znaczenie słów:

• Hasibū – sądzili, myśleli, przypuszczali.
• Fitna – tutaj: kara, doświadczenie, próba, nieszczęście.
• Faʿamū – oślepli (na prawdę), stracili rozeznanie.
• Wa ṣammū – ogłuchli (na słowa prawdy), nie chcieli słuchać.
• Tāba Allāhu ʿalayhim – Allah przyjął ich skruchę, okazał im łaskę.
• Baṣīr – Widzący, Doskonale widzący wszystko.

Tłumaczenie i wyjaśnienie wersetu:

Ci, którzy złamali przymierze, zabijali proroków i odrzucali prawdę, myśleli, że nie spotka ich żadna kara ani nieszczęście za ich czyny. Uważali, że są bezkarni i że ich występki ujdą im płazem. To fałszywe przekonanie sprawiło, że ich serca oślepły na światło wiary i przewodnictwa – nie widzieli już oczywistej prawdy, a ich uszy ogłuchły na słowa ostrzeżenia i napomnienia, ponieważ nie chcieli słuchać z intencją przyjęcia.

Następnie, gdy spotkała ich kara i upokorzenie, zwrócili się do Boga w skrusze, a On – ze Swojej łaski i miłosierdzia – przyjął ich pokutę i odpuścił im. Lecz po tym przebaczeniu wielu z nich ponownie oślepło i ogłuchło – wrócili do swego uporu, niewiary i buntu, mimo że prawda stała się dla nich jasna. Nie wyciągnęli wniosków z wcześniejszych doświadczeń.

Na końcu wersetu Bóg przypomina, że On jest Doskonale Widzący wszystkie ich czyny – zarówno dobre, jak i złe. Nic nie jest przed Nim ukryte, a każdy otrzyma zapłatę stosownie do tego, co uczynił.

Korzyści i nauki płynące z wersetu:

1. Ostrzeżenie przed złudnym poczuciem bezpieczeństwa – człowiek nie powinien myśleć, że uniknie konsekwencji swoich złych czynów. Bóg widzi wszystko i nikt nie ujdzie Jego sprawiedliwości.
2. Skrucha otwiera drzwi miłosierdzia – nawet ci, którzy popełnili ciężkie grzechy, mogą wrócić do Boga, a On przyjmie ich pokutę, jeśli będą szczerzy. To pokazuje ogromną łaskę Allaha wobec Jego sług.
3. Powtarzanie błędów jest zgubne – ci ludzie po otrzymaniu przebaczenia znów popadli w bunt. To uczy nas, że powinniśmy wyciągać wnioski z naszych doświadczeń i nie wracać do grzechów, które już nam przebaczono.
4. Ślepota i głuchota serca – prawdziwa ślepota to nie brak oczu, lecz brak zrozumienia i przyjęcia prawdy. Człowiek, który odwraca się od Boga, traci zdolność dostrzegania dobra i słuchania napomnień.
5. Świadomość, że Bóg wszystko widzi – ta świadomość powinna powstrzymywać nas od grzechu i skłaniać do czynienia dobra, bo żaden nasz czyn nie pozostanie bez odpowiedzi.