سوره مائده — آیه 72

معانی کلمات:

• مَأْوَاهُ: جایگاه و قرارگاه او.
• أَنصَار: یاران و یاورانی که او را از عذاب نجات دهند.

تفسیر آیه:

خداوند متعال با تأکید و قسم، کسانی را که گفتند: «خداوند همان مسیح پسر مریم است» کافر اعلام کرده است. این سخن آنان، نسبت دادن الوهیت به بشری است که خود بندهای از بندگان خدا بود. نکته شگفتانگیز این است که خود مسیح (علیهالسلام) به بنیاسرائیل فرمود: «ای بنیاسرائیل! خداوند یگانه را بپرستید که پروردگار من و پروردگار شماست.» او با این بیان، عبودیت خود را در برابر خداوند اعلام کرد و به مردم فهماند که او نیز مانند آنان بندهای مخلوق و محتاج به پروردگار است. سپس خداوند حکم قطعی خود را بیان میکند: هر کس برای خدا شریکی قرار دهد و غیر او را نیز بپرستد، خداوند بهشت را بر او حرام کرده است و جایگاه او آتش جهنم خواهد بود. چنین کسانی هیچ یاور و مددکاری ندارند که بتوانند آنان را از این عذاب رهایی بخشند.

فواید و پیامهای آیه:

• توحید و یکتاپرستی، اساس همه ادیان الهی است و حتی پیامبران بزرگ مانند عیسی مسیح (علیهالسلام) نیز بر آن تأکید کردهاند.
• شرک به خدا، بزرگترین گناه و سد راه ورود به بهشت است؛ بنابراین انسان باید مراقب باشد که هیچ موجودی را در عبادت و بندگی شریک خداوند قرار ندهد.
• محبت به پیامبران نباید به غلو و افراط در حق آنان منجر شود؛ بلکه باید آنان را بندگان برگزیده خدا دانست و از راه آنان به پرستش خدای یگانه رسید.
• عدالت الهی اقتضا میکند که مشرکان و ظالمان، هیچ پناهگاه و نجاتدهندهای در برابر عذاب الهی نداشته باشند؛ پس انسان باید پیش از فرا رسیدن روز قیامت، بهسوی ایمان و عمل صالح بازگردد.