Сураи Аль-Маида — Оят 73

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшанӣ талаб мекунанд:

— «ثَالِثُ ثَلَاثَةٍ»: сеюми сегона, яъне онҳо мегӯянд, ки Худо яке аз се зот аст.

— «لَيَمَسَّنَّ»: ҳатман мерасад, ҳатман дучор мешавад.

— «عَذَابٌ أَلِيمٌ»: азоби дардовар ва сахт.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят хабар медиҳад, ки он гурӯҳе аз насоро, ки мегӯянд Худо сеюми сегона аст — яъне Ӯро аз се зот иборат медонанд: Падар, Писар ва Рӯҳулқудс — ба ростӣ кофир шудаанд. Ин гуфтор ботил аст, зеро ҳеҷ маъбуде ҷуз Худои ягона нест. Ӯ шарике надорад, на зодааст ва на зоидааст. Агар онҳо аз ин сухани ноҳақ ва туҳмат бознаистанд ва тавба накунанд, он гоҳ ба онҳое, ки бар куфр боқӣ мемонанд, азоби дардовар хоҳад расид. Ин оят ботил будани ақидаи сегонаро равшан баён мекунад ва мардумро ба сӯи тавҳид — ягонагии Худо — даъват менамояд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ислом ақидаи поки тавҳидро таълим медиҳад, ки дар он ҳеҷ гуна серширкӣ ва сегона нест; ин барои инсон оромиш ва равшании фикр меорад.

— Қуръон бо далелҳои равшан ҳақро аз ботил ҷудо мекунад ва роҳи наҷотро нишон медиҳад.

— Дар ислом Худо ягона, беҳамто ва беэҳтиёҷ аст; ин бовар дилро аз ташвиш ва саргардонӣ озод мекунад.

— Ояти Қуръон мардумро аз гуфтору ақидаҳои ботил огоҳ мекунад ва ба тавбаву бозгашт ба сӯи Худо тарғиб менамояд.

— Ин ҳама нишонаи он аст, ки Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст ва ислом дини фитрат ва осонӣ мебошад.