Сураи Аль-Маида — Оят 93

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• جُنَاحٌ — гуноҳ, айб, тангӣ дар ҳисоб.
• طَعِمُوا — хӯрданд, истеъмол карданд (дар ин ҷо маънои васеъ дорад: он чи хӯрдаанд ё нӯшидаанд).
• اتَّقَوا — парҳезгорӣ карданд, аз гуноҳ ва аз ғазаби Худо худро нигаҳ доштанд.
• أَحْسَنُوا — некӣ карданд, амалҳоро ба некӯтарин сурат анҷом доданд.
• الْمُحْسِنِينَ — некӯкорон, онҳое ки амалҳоро бо сифати баланд ва ихлос анҷом медиҳанд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят ба муъминоне, ки пеш аз ҳаром шудани шароб ва қимор онро истеъмол карда буданд, тасаллӣ медиҳад, ки барои онҳо гуноҳе нест, ба шарте ки онро тарк карда, аз Худо битарсанд ва ба Ӯ имон оваранд ва амалҳои солеҳ анҷом диҳанд. Яъне, агар онҳо пас аз ҳаром шудан аз он чизҳо даст кашанд, тақвои худро нигоҳ доранд, имон ва амали некӯро идома диҳанд, пас он чи дар гузашта истеъмол кардаанд, ба онҳо зараре намерасонад.

Сипас Худованд се мартабаи тақво ва имонро зикр мекунад: аввал тақво ва имон ва амали солеҳ, баъд боз тақво ва имон, ва дар охир тақво ва некӯкорӣ. Ин такрор барои он аст, ки муъмин бояд пайваста дар ҳолати такомул бошад — ҳар қадар имон қавӣтар шавад, тақво низ афзун мегардад ва амалҳо некӯтар мешаванд. Марҳилаи ниҳоӣ он аст, ки банда ба дараҷаи эҳсон мерасад — яъне Худоро чунон ибодат мекунад, ки гӯё Ӯро мебинад ва ҳамеша худро дар назди Ӯ ҳис мекунад. Ва Худованд некӯкоронро дӯст медорад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини меҳрубонӣ ва осонӣ аст; касоне ки пеш аз ҳукми ҳаромӣ кори хатое кардаанд, агар тавба кунанд ва роҳи дурустро пеш гиранд, Худо онҳоро мебахшад.
• Муъмин бояд ҳамеша дар ҳолати рушд ва такомул бошад: имон, тақво ва амали некӯро пайваста афзун гардонад.
• Баландтарин дараҷаи ибодат он аст, ки инсон худро ҳамеша дар ҳузури Худо ҳис кунад ва амалҳояшро бо ихлосу эҳсон анҷом диҳад.
• Худованд некӯкоронро дӯст медорад, ва ин муҳаббати Худо барои банда бузургтарин неъмат ва саодат аст.
• Ин оят ба муъмин умед мебахшад, ки гузаштаи гуноҳкоронаш ӯро аз раҳмати Худо маъюс насозад, балки бо тақво ва амали некӯ метавонад ба дараҷаҳои баланд бирасад.