Сураи Каф — Оят 6

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• أَفَلَمْ يَنظُرُوا: Оё надиданд ва андеша накарданд?
• السَّمَاء: Осмон.
• بَنَيْنَاهَا: Онро бино кардем, сохтем.
• زَيَّنَّاهَا: Онро оростем, зеб додем.
• فُرُوجٍ: Шикофҳо, дарзҳо, камбудҳо.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ба онҳое, ки қиёматро инкор мекунанд ва баъд аз марг зинда шуданро дур аз ақл медонанд, муроҷиат карда мефармояд: Оё онҳо ба осмони болои сари худ назар накарданд, ки Мо онро чӣ гуна бино кардем? Осмонро бо қуввату қудрати худ бидуни сутунҳо бардоштем ва онро устувору мустаҳкам сохтем. Сипас онро бо ситорагону сайёраҳо оростем, то ки манзараи зебое дошта бошад. Ва дар он ҳеҷ шикофу дарз ва нуқсоне нест, ки онро вайрон ё ноқис нишон диҳад. Пас, зоте, ки ин осмони азиму зеборо бино кардааст, аз зинда кардани мурдагон дар рӯзи қиёмат оҷиз нест.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят инсонро ба андеша ва тафаккур дар бораи офариниши осмон даъват мекунад, ки ин худ далели равшани қудрати Худованд аст.
• Осмони зебо ва беайб далели он аст, ки Офаридгор ҳаким ва тавоност ва ҳеҷ коре барои Ӯ душвор нест.
• Ин оят ба инсон умед мебахшад, ки Худованде, ки ин ҳама офаринишро бино кардааст, метавонад ӯро низ баъд аз марг зинда кунад.
• Андеша дар бораи офаринишҳои Худованд имонро қавӣ мегардонад ва инсонро ба шукргузорӣ ва ибодат наздик мекунад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон инсонро ба илму дониш ва тафаккур дар бораи олами офариниш ҳидоят мекунад, ки ин роҳи шинохти Худованд аст.