سوره ق — آیه 6

معانی کلمات:

• فُرُوج: شکافها، شکستگیها، درزها و خللهای موجود در یک چیز.
• زَیَّنّاها: آن را آراستیم و زیبا ساختیم (با ستارگان و سیارات).
• بَنَیْناها: آن را بنا کردیم، یعنی با قدرت کامل خلق کردیم و استوار ساختیم.

تفسیر آیه:

آیا این کافران که معاد و رستاخیز را انکار میکنند، به آسمان بالای سر خود نمینگرند تا با دیدن آن، نشانههای قدرت بیپایان خداوند را مشاهده کنند؟ آسمانی که ما آن را بدون هیچ ستونی بنا نهادیم و با ستارگان درخشان و سیارات زیبا آراستیم. این آسمان هیچ شکاف، درز و خللی ندارد؛ نه ترکخوردگی در آن دیده میشود، نه سستی و نه بینظمی. این بنای محکم و استوار، که هیچ عیب و نقصی در آن راه ندارد، خود گواه روشنی بر عظمت آفریدگار است.

آن کس که چنین آسمان عظیمی را بدون هیچ تکیهگاهی برپا داشته و آن را با زیباییهای بیشمار آراسته و از هر گزند و آسیبی محفوظ داشته است، چگونه میتواند ناتوان از زنده کردن مردگان باشد؟ آیا خدایی که این جهان پهناور را با این دقت و ظرافت آفریده، نمیتواند بار دیگر انسانها را پس از مرگ زنده کند؟ قطعاً میتواند. پس این نگاه به آسمان، هم نشانه توحید است و هم دلیلی بر امکان معاد و رستاخیز.

فواید و پیامهای آیه:

1. تفکر در آفرینش، راهی به سوی ایمان: انسان با نگاه کردن به آسمان و شگفتیهای آن، به عظمت خالق پی میبرد و ایمانش به خداوند قادر و حکیم تقویت میشود.
2. نظم و استحکام آفرینش، نشانه علم و قدرت الهی: آسمان بدون هیچ خلل و شکافی، نشان میدهد که آفرینش خداوند بینقص و کامل است و این خود دلیلی بر کمال آفریدگار است.
3. معاد، امری ممکن و آسان برای خداوند: کسی که آسمان را با این عظمت آفریده، زنده کردن مردگان برای او نه تنها ممکن، بلکه بسیار آسان است. پس انکار معاد، ناشی از عدم تفکر و غفلت است.
4. دعوت به تدبر و عبرتآموزی: قرآن کریم انسانها را به مشاهده و اندیشه در پدیدههای طبیعی دعوت میکند تا از این طریق، حقایق ایمانی را درک کنند و از کفر و انکار دوری گزینند.
5. زیبایی و آراستگی جهان، نشانهای از لطف و رحمت خداوند: خداوند نه تنها جهان را آفریده، بلکه آن را زیبا و دلنشین قرار داده است تا انسانها از آن بهره ببرند و این زیبایی، یادآور رحمت و محبت پروردگار باشد.