Сураи Аз-Зарият — Оят 31

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «Хитбукум»: калимаи «хатб» дар забони арабӣ ба маънои кори бузург ва муҳим меояд. Пас «мо хитбукум» яъне «кори муҳим ва мақсади шумо чист?»

— «Мурсалун»: фиристодашудагон, яъне фариштагоне, ки Худованд онҳоро бо паём фиристодааст.

1. Тафсири оят:

Иброҳим (алайҳис-салом) ба фариштагоне, ки ба шакли меҳмон бар ӯ ворид шуда буданд, рӯй оварда пурсид: «Эй фиристодашудагон, кори муҳим ва мақсади шумо чист? Шумо барои чӣ омадаед?» Ӯ медонист, ки онҳо одамони оддӣ нестанд, балки фиристодагони Худованд ҳастанд ва аз ин рӯ мехост бидонад, ки барои чӣ кор фиристода шудаанд. Фариштагон дар ҷавоб гуфтанд, ки Худованд онҳоро ба сӯи қавме фиристодааст, ки бо куфру гуноҳи худ аз ҳад гузаштаанд, то онҳоро бо сангҳои гили сахтгардида ҳалок созанд — сангҳое, ки назди Парвардигорат барои ҳамон гуноҳкорони аз ҳад гузашта нишона гузошта шудаанд. Ин сухан нишон медиҳад, ки Иброҳим (алайҳис-салом) бо одоби хосса ва эҳтиромона аз меҳмонони худ пурсид ва онҳо низ бо ростӣ ва равшанӣ ҷавоб доданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят гирифта мешаванд:

— Одами боимон бояд ҳамеша бо одоб ва нармӣ сухан гӯяд, ҳатто бо касе, ки намешиносад, чунон ки Иброҳим (алайҳис-салом) бо эҳтиром пурсид.

— Пурсидан ва равшан кардани корҳои муҳим кори некӯст ва ба инсон кӯмак мекунад, ки ҳақиқатро бидонад.

— Худованд фариштагонро бо фармони худ мефиристад ва ҳеҷ кор аз иродаи Ӯ берун нест; Ӯ бар ҳама чиз тавоно аст.

— Гуноҳ ва куфр метавонад инсонро ба ҳалокат расонад, пас бояд аз онҳо дурӣ ҷуст ва ба роҳи рост баргашт.

— Ин оят моро ба ёд медиҳад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва ҳар амале сазовори ҷазо ё подоши худ хоҳад буд, бинобар ин бояд ба сӯи некиҳо шитофт ва ба Худованд таваккал кард.