Сураи Ат-Тур — Оят 16

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• اصْلَوْهَا: дохил шавед ба он (оташ) ва сӯзед дар он.
• سَوَاءٌ عَلَيْكُمْ: баробару яксон аст ба шумо.
• تُجْزَوْنَ: ҷазо дода мешавед.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло ба сокинони дӯзах мефармояд: «Дохили ин оташ шавед ва аз гармии он бичашед. Пас агар тавонед, сабр кунед ё сабр накунед — барои шумо баробар аст. Сабр карданатон ба шумо ҳеҷ суде намерасонад ва нотавонӣ низ азобро аз шумо сабук намекунад. Ҳаргиз аз ин оташ берун нахоҳед шуд ва азоб аз шумо кам намешавад. Шумо танҳо подоши он амалҳоеро мебинед, ки дар дунё анҷом медодед — аз куфру нофармонӣ ва гуноҳҳо. Ин ҷазо ҳатмӣ ва ногузир аст ва ба амалҳои худи шумо вобаста аст».

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят одамро огоҳ мекунад, ки ҳар амале, ки дар дунё анҷом медиҳад, рӯзе подоши онро хоҳад дид — хоҳ нек бошад, хоҳ бад.
• Сабру нотавонӣ дар рӯзи қиёмат барои аҳли дӯзах фоидае надорад, бинобар ин бояд дар ҳамин дунё сабру тоъатро пеша кунем.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки вақтро ғанимат донем ва пеш аз расидан ба он рӯз, амалҳои нек анҷом диҳем.
• Инчунин ин оят раҳмати Аллоҳро ба ёд меорад: Ӯ пеш аз азоб роҳи ҳидоят ва тавбаро нишон додааст, то бандагонаш наҷот ёбанд.
• Ва оят моро ба сӯи адолати Аллоҳ ҳидоят мекунад, ки ҳеҷ кас бе ҷазои амали худ намемонад ва ҳеҷ амали неке бе подош намемонад.