Сураи Ат-Тур — Оят 15

1. Маънои калимаҳо:

— «أَفَسِحْرٌ»: оё ҷоду аст? «Сихр» дар ин ҷо ба маънои фиреби чашм ва чизе, ки воқеият надорад, истифода шудааст.

— «هَٰذَا»: ин чизе, ки шумо мебинед, яъне азобу уқубати охират.

— «أَمْ»: ё.

— «أَنتُمْ»: шумо.

— «لَا تُبْصِرُونَ»: намебинед, чашм ба ҳақиқат намекушоед.

1. Тафсири оят:

Ин оят хитобест ба кофирон ва дурӯғшуморандагони рӯзи қиёмат, ки ҳангоми дидани азоби дӯзах ба онҳо гуфта мешавад: оё ин азобе, ки бо чашми худ мебинед, ҷоду ва фиреб аст? Ё ин ки шумо ҳақиқатро намебинед ва чашмони дилатон кӯр аст? Дар ҳақиқат, ин азоб воқеӣ ва ҳақ аст, на ҷоду ва на хаёл. Ҳамон гуна ки дар дунё оёти Худоро надида, ҳақро инкор мекардед, ҳоло ҳам ҳақиқати абадии охиратро намебинед ва гумон мекунед, ки ин ҳама ҷоду аст. Ба онҳо гуфта мешавад: бичашед гармии ин оташро, хоҳ сабр кунед ва хоҳ накунед, барои шумо баробар аст; аз азоб сабук нахоҳад шуд ва аз он ҷо нахоҳед баромад. Шумо танҳо подоши он амалҳоеро мебинед, ки дар дунё анҷом медодед.

1. Фавоиди ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки азоби охират ҳақиқӣ ва воқеӣ аст, на хаёл ва на ҷоду; онро бо чашми сар мебинанд ва бо тамоми вуҷуд эҳсос мекунанд.

— Инкор ва дурӯғ шуморидани рӯзи қиёмат ва азоби Худо сабаби он мешавад, ки инсон дар дунё ҳақиқатро набинад ва дар охират низ ҳайрон шавад.

— Инсон бояд дар дунё чашми дилро кушояд ва оёти Худоро бинад, то дар охират аз ҳақиқат ғофил намонад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба ваъдаҳои Худо бовар кунем, аз азоб битарсем ва ба роҳи рост биравем, то аз ин азоби дардовар наҷот ёбем.

— Ҳамчунин ин оят собит мекунад, ки адлу ҳикмати Худо комил аст: ҳар кас подоши амали худро мебинад ва аз азоб на метавонад фирор кунад ва на метавонад онро инкор намояд.