Сураи Ат-Тур — Оят 38

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• سُلَّمٌ — нардбон ё зинае, ки ба воситаи он ба осмон баромадан мумкин аст.
• يَسْتَمِعُونَ فِيهِ — дар он ҷо гӯш меандозанд, яъне ваҳй ё сухани фариштагонро мешунаванд.
• مُسْتَمِعُهُم — касе аз онҳо, ки гӯш меандозад.
• بِسُلْطَانٍ مُّبِينٍ — бо ҳуҷҷат ва далели равшану ошкор.

1. Тафсири оят:

Ин оят як қисми силсилаи саволҳои инкорӣ ва ҳуҷҷатгузорӣ ба кофирон аст, ки Аллоҳ таъоло онҳоро ба воситаи онҳо ба фикр кардан ва роҳи ростро пайдо кардан даъват мекунад. Дар оят гуфта мешавад: оё онҳо нардбоне доранд, ки ба воситаи он ба осмон баромада, ваҳй ва сухани фариштагонро гӯш кунанд ва аз он ҷо бифаҳманд, ки он чи бар он ҳастанд — дуруст аст? Агар чунин аст ва онҳо даъво мекунанд, ки ҳақиқатро аз осмон шунидаанд, пас бигзор он касе, ки гӯш андохтааст, ҳуҷҷате равшану ошкор биёрад, ки даъвои ӯро тасдиқ кунад. Ин оят нишон медиҳад, ки даъвои бедалел ҳеҷ арзише надорад ва ҳақиқат танҳо бо далели равшан собит мешавад. Ҳамин тавр, Аллоҳ таъоло кофиронро ба муқобили даъвои беасос ва беҳуҷҷати онҳо ба мубориза мехонад ва мефаҳмонад, ки онҳо на нардбоне доранд ва на далеле, ки даъвои онҳоро тасдиқ кунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро таълим медиҳад, ки ҳар даъвое бояд далели равшан дошта бошад; даъвои бедалел ҳеҷ асосе надорад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон бо усули мантиқӣ ва ҳуҷҷатгузорӣ ба мухолифон муроҷиат мекунад ва онҳоро ба фикр ва тафаккур даъват менамояд.
• Ин оят моро водор мекунад, ки ба Қуръон ва таълимоти исломӣ бо далел ва бурҳон муносибат кунем, на бо тақлиди кӯр-кӯрона.
• Ин оят ҳамчунин нишон медиҳад, ки ҳақиқати ислом равшану ошкор аст ва ҳар касе хоҳиши ҳақиқатро дошта бошад, метавонад бо далелҳои равшан онро пайдо кунад.
• Ин оят моро ба сӯи он ҳидоят мекунад, ки дар муқобили шубҳаҳо ва саволҳо бо илм ва далел муқобила кунем ва ҳақиқатро бо роҳи дуруст ҷустуҷӯ намоем.