Сураи Ат-Тур — Оят 37

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «خَزَائِنُ»: ганҷинаҳо, махзанҳо; мақсад аз он воситаҳои ризқу неъмат ва калидҳои онҳост.
• «الْمُصَيْطِرُونَ»: онҳое, ки бар чизе ғолиб ва соҳибихтиёранд, тасарруфкунандагон ва идоракунандагон.

1. Тафсири оят:

Оё инкоранд, ки ганҷинаҳои Парвардигори ту дар дасти онҳост, то ризқу неъматро ба ҳар ки хоҳанд бидиҳанд ва аз ҳар ки хоҳанд боздоранд? Ё ин ки паёмбарӣ ва рисолатро ба ҳар ки хоҳанд ато кунанд ва аз ҳар ки хоҳанд манъ намоянд? Ё онҳо бар тамоми офаридаҳо ғолиб ва соҳибихтиёранд, ки ҳар чӣ бихоҳанд, бикунанд ва ҳар фармонро бидиҳанд, иҷро шавад? Ҳаргиз чунин нест. Онҳо на соҳиби ганҷинаҳои Парвардигоранд ва на бар чизе ғолибу тасарруфкунанда. Балки онҳо бандагони оҷизу нотавонанд, ки на метавонанд ризқеро бидиҳанд ё боздоранд ва на метавонанд паёмбарӣ ва рисолатро ба касе бидиҳанд ё аз касе манъ кунанд. Ҳамаи ин корҳо танҳо ба дасти Худованди ягона аст, ки ҳар чӣ бихоҳад, мекунад ва ҳар ҳукмеро, ки бихоҳад, ҷорӣ месозад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят ба инсон нишон медиҳад, ки ҳамаи ганҷинаҳои ризқу неъмат ва калидҳои онҳо танҳо дар дасти Парвардигор аст; пас дилро ба Ӯ бандад ва аз Ӯ талаб кунад.
• Ин оят фурӯтаниро таълим медиҳад: инсон набояд худро соҳибихтиёр ва ғолиб бар дигарон тасаввур кунад, зеро ҳамаи офаридаҳо бандагони оҷизанд ва қудрати мутлақ танҳо аз они Худост.
• Ин оят ба инсон оромиш мебахшад, ки ҳангоми нотавонӣ ва оҷизӣ ба Худованди тавоно паноҳ барад ва аз Ӯ ёрӣ пурсад.
• Ин оят моро ба шукргузорӣ ва қаноат водор мекунад, ки ризқу неъмат аз ҷониби Худост ва ҳар чӣ Ӯ диҳад, ҳикмате дорад.
• Ин оят исломро ҳамчун дини тавҳид ва таслим ба Худо муаррифӣ мекунад, ки дар он инсон худро бандаи Худо медонад ва ҳамаи корҳоро ба Ӯ вогузор мекунад; ин боиси оромиши дил ва некӯии зиндагӣ мегардад.