Сураи Ат-Тур — Оят 39

1. Маънои калимаҳо:

— «أَمْ»: ҳарфи истифҳом аст, ки ба маънои «балки» ё «ё» меояд ва дар ин ҷо барои рад кардан ва инкор намудани даъвои ботил истифода шудааст.

— «الْبَنَاتُ»: духтарон.

— «الْبَنُونَ»: писарон.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи раддияи даъвоҳои беасоси мушрикон аст. Онҳо мегуфтанд, ки фариштагон духтарони Худоянд, дар ҳоле ки худашон духтардор шуданро нанги худ мешумурданд ва танҳо писарро фарзанди арзандаи худ медонистанд. Худованди мутаъол бо ин оят даъвои онҳоро рад мекунад ва мефармояд: оё барои Худо духтаронест, ки шумо онҳоро барои худ намеписандед, ва барои шумо писаронест, ки онҳоро дӯст медоред? Ин тақсимоти ноҳақ ва беасос аст, ки танҳо аз ҷаҳлу гумроҳии онҳо сарчашма мегирад. Онҳо бо ин гуфтори худ Худоро ба махлуқоти худ монанд карданд ва ба Ӯ фарзанде нисбат доданд, ки худ аз он нафрат доштанд. Ин сухан на танҳо ботил, балки намунаи равшани нодонӣ ва беэҳтиромии онҳо нисбат ба Парвардигор аст.

1. Фавойиде, ки аз ин оят бармеоянд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръони Карим бо далелҳои равшан ва мантиқи солим ботилро рад мекунад ва ҳақро равшан месозад.

— Худованди мутаъол аз ҳар гуна нуқсон ва нисбатҳои носавоб пок аст; Ӯ фарзанд надорад ва шарике надорад.

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки дар бораи Худо ва сифатҳои Ӯ бояд бо эҳтиром ва дониш сухан гӯем, на аз рӯи хаёл ва хурофот.

— Қуръон ҳақиқатро бо забони содда ва фаҳмо барои ҳамаи одамон баён мекунад, то ҳар кас ба роҳи рост ҳидоят ёбад.

— Ин оят моро ба тафаккур ва андеша водор мекунад, ки ҳар даъвое бояд далел ва асос дошта бошад, на танҳо пайравӣ аз гузаштагон ва хурофот.