Сураи Ан-Наджм — Оят 19

1. Маънои калимаҳо:

— «Афараайтум»: Оё дидед? Оё андеша кардед? Ин савол барои ба андеша водор кардан аст.

— «Ал-Лот»: Номи бути қабилаи Сақиф дар Тоиф.

— «Ал-Уззо»: Номи дарахти сидра (самура) буд, ки қабилаи Ғатафон онро парастиш мекарданд.

1. Тафсири оят:

Худованд ба мушрикону кофирони Қурайш рӯй оварда мефармояд: Оё шумо ба ин бутҳое, ки ба ҷои Худо парастиш мекунед — ба мисли Лот ва Уззо — бодиққат назар кардед ва андеша намудед? Оё ин бутҳо ба шумо фоидае расонда метавонанд ё зарареро аз шумо дур карда метавонанд? Оё онҳо чизе мешунаванд, мебинанд ё кори дигареро анҷом дода метавонанд? Ҳаргиз! Онҳо сангҳое беҷон ва дарахтоне беҳуш ҳастанд, ки на суд доранд ва на зиён. Пас чӣ гуна шумо онҳоро шарики Худо месозед ва ба онҳо дуо мекунед? Ин оят даъвати ошкоро ба андеша ва тафаккур аст, то инсон бо чашми ақл ба ҳақиқати ҳол назар кунад ва бифаҳмад, ки парастиши ин бутҳои нотавон ҳеҷ асосе надорад.

1. Фоидаҳои омӯзанда:

— Ин оят инсонро ба андеша ва тафаккур дар бораи он чизе, ки мепарастад, даъват мекунад, то ҳақро аз ботил ҷудо кунад.

— Нишон медиҳад, ки парастиши ғайри Худо — хоҳ санг бошад, хоҳ дарахт, хоҳ инсон — ботил аст, зеро онҳо на фоида мерасонанд ва на зиён.

— Инсонро ба сӯи парастиши Худои ягона, ки ҳамаи корҳо ба дасти Ӯст, ҳидоят мекунад.

— Оят исломро ҳамчун дини ақл ва андеша муаррифӣ мекунад, ки инсонро ба сӯи ҳақиқат ва озодии рӯҳӣ аз хурофот раҳнамоӣ менамояд.

— Инсонро тарғиб мекунад, ки дар ҳаёти худ ба чизҳои беасос такя накунад ва танҳо ба Худованд таваккал намояд.