Сураи Ан-Наджм — Оят 20

1. Маънои калимаҳо:

• مَنَاةَ (Манот): номи бути қабилаҳои Ҳузайл ва Хузоъа, ки мардуми ҷоҳилӣ онро парастиш мекарданд.
• الثَّالِثَةَ (ас-солаиса): сеюмин, яъне бути сеюм дар қатори Лот ва Уззо.
• الْأُخْرَى (ал-ухра): дигар, охирин; дар ин ҷо ба маънои таҳқир ва хорӣ истифода шудааст.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ба мушрикон муроҷиат карда, яке аз бутҳои онҳоро — Манотро, ки сеюмин бути онҳост, ёдовар мешавад. Ин бут низ мисли Лот ва Уззо аз санг сохта шуда, на фоидае мерасонад ва на зараре. Мушрикон ин бутҳоро шарики Худо мешумурданд ва ба онҳо дуо мекарданд, ҳол он ки онҳо на метавонанд ба касе нафъ расонанд ва на зарар. Пас, чӣ гуна метавонанд шарики Худои Таъоло бошанд? Ин оят даъвати мушрикон аст ба андеша ва тафаккур, то бибинанд, ки ин бутҳои беҷон ҳеҷ қудрате надоранд ва танҳо Худои Ягона сазовори ибодат аст.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки парастиши бутҳо ва ашёи беҷон беҳуда ва ботил аст.
• Даъват ба тавҳид ва яккахудоӣ: танҳо Худои Таъоло сазовори ибодат аст, на сангҳо ва бутҳои дастсоз.
• Оқибати ширк ва гумроҳӣ: мушрикон бояд биандешанд, ки ин бутҳо ҳеҷ қудрате надоранд ва наметавонанд ба онҳо кӯмак кунанд.
• Ин оят мардумро ба сӯи ҳақиқат ва роҳи рост ҳидоят мекунад ва онҳоро аз гумроҳӣ бозмедорад.
• Ислом даъват мекунад, ки инсон бо ақли худ андеша кунад ва он чиро, ки фоида ва зарар надорад, парастиш накунад.