Ан-Наджм сүрәсе — Аять 49

Сүзләрнең мәгънәләре:

• الشِّعْرَى (әш-Шигъра) — Күк йөзендәге билгеле бер йолдыз (Сириус йолдызы). Гарәбстанда кайбер кәферләр моңа табына иде.

Аять тәфсире:

Бу аятьтә Аллаһы Тәгалә үзенең бөеклеген һәм кодрәтен белдерә: «Ул — Шигъра йолдызының да Раббысы». Гарәбстандагы кайбер мөшрикләр бу якты йолдызга табыналар иде, аны илаһ дип саныйлар иде. Аллаһы Тәгалә аларның бу ялгыш ышануларын кире кагып, бөтен нәрсәнең, шул исәптән бу йолдызның да Хуҗасы Үзе икәнен белдерә. Әгәр алар бу йолдызга табынсалар, ул йолдызның үзе дә Аллаһының колы һәм мәхлукы икәнен онытмасыннар иде. Аллаһы Тәгалә һәрнәрсәне яратучы, идарә итүче һәм тәрбияләүче — Ул гына гыйбадәткә лаек.

Аятьтән алынган файдалар:

• Аллаһы Тәгаләнең кодрәте чиксез: Ул кешеләр табынган һәр нәрсәнең дә Хуҗасы.
• Мөшрикләрнең табынган нәрсәләре — Аллаһының мәхлукы гына, аларга бернинди дә илаһи сыйфат юк.
• Тәүхид (Аллаһының берлеге) акыйдәсе — һәр мәхлуктан, хәтта күк йөзендәге якты йолдызлардан да өстен.
• Кеше үзенең гыйбадәтен тик Аллаһыга гына багышларга тиеш, чөнки Ул гына иҗат итүче, хуҗа һәм идарә итүче.