Surat An-Najm — Ayat 59

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• أَفَمِنْ (a-fa-min): Apa banjur saka… (tembung pitakon kanggo nggugah lan ngecakake).
• هَٰذَا الْحَدِيثِ (hadza al-hadits): iki dhawuh/omongan, yaiku Al-Qur'an.
• تَعْجَبُونَ (ta'jabun): kowe padha gumun/nggumun-nggumun.

2) Tegese ayat:

Apa banjur saka Al-Qur'an iki — dhawuh kang diwaca marang kowe — kowe padha gumun? Gumun iku ora gumun kanggo nganggep bener, nanging gumun kanggo nggoleki alesan supaya bisa nggorohake lan nampik. Yaiku kowe padha nggumunake yen Al-Qur'an iku temen saka ngarsane Allah, mulane kowe banjur padha ngguyu lan ngece, ora padha nangis amarga wedi marang ancamaning Allah, lan kowe padha lalai sarta mlengos saka dhawuhe. Mula saka iku, padha sujuda marang Allah, murnikna ngibadah mung marang Panjenengane, lan pasrahna kabeh urusan marang Panjenengane.

3) Piwulang kang bisa dijupuk:

• Al-Qur'an iku dhawuh kang bener saka Allah, mula ora pantes yen dianggep aneh utawa diolok-olok.
• Wong kang nampik Al-Qur'an asring amarga gumun kang salah, yaiku gumun kanggo nggoleki alesan supaya bisa nampik, dudu gumun kanggo ngupaya kebeneran.
• Ngguyu lan ngece marang Al-Qur'an iku tandha ati kang ora gelem nampa kebeneran; dene nangis amarga wedi marang Allah iku tandha ati kang alus lan gelem nampa pitutur.
• Lalai lan mlengos saka Al-Qur'an iku bebaya gedhe, mula kudu diadohi.
• Sujud lan ngibadah mung marang Allah iku wujud pasrah lan manut marang Panjenengane.
• Al-Qur'an iku dhawuh kang gampang dimangerteni lan migunani kanggo sapa wae kang gelem mbukak atine, mula ayo padha nyedhaki Al-Qur'an kanthi ati kang resik lan gelem nampa kebeneran.