Сураи Ан-Наджм — Оят 59

1. Шарҳи калимаҳое, ки дар оят ниёз ба баён доранд:

• «Ҳадис»: дар ин ҷо ба маънои гуфтори нав ва суханони хондашаванда аст, ки мақсуд аз он Қуръони Карим мебошад.
• «Таъҷабун»: ҳайрат кардан, яъне чизеро ғайричашмдошт ва аҷиб ҳисобидан.
• «Афа»: ҳарфи пурсиш аст, ки омезиши инкор ва тааҷҷубро ифода мекунад.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят бо саволи инкорӣ ва тааҷҷубовар ба мардум рӯ меоварад ва мефармояд: оё шумо аз ин Қуръоне, ки бар шумо хонда мешавад, дар ҳайрат мемонед ва онро аҷиб мешуморед? Мақсад он аст, ки чаро шумо аз нозил шудани ин китоби ҳақ аз ҷониби Худо тааҷҷуб мекунед ва онро дур аз ҳақиқат медонед? Ин суханон барои онҳое гуфта шудааст, ки Қуръонро дурӯғ мешумориданд ва аз он рӯй мегардонданд. Онҳо набояд аз ин паём ҳайрат кунанд, балки бояд дар он андеша намоянд ва ба он гӯш диҳанд. Ҳамин гуна, ин оят даъват мекунад, ки инсон аз саркашӣ ва инкор даст кашад ва ба суханони Худо бо дили кушода ва бо таваҷҷуҳ нигарад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст, на чизе барои ҳайрат ва инкор кардан; пас бояд онро бо эҳтиром ва андеша хонд.
• Ин оят моро водор мекунад, ки нисбат ба оёти Худо беэътино набошем ва аз онҳо сабақ гирем.
• Тааҷҷуб ва инкор кардани Қуръон боиси гумроҳӣ мешавад, аммо гӯш додан ва андеша кардан ба он ба сӯи ҳақиқат ва саодат роҳ менамояд.
• Қуръон барои ҳамаи мардум дар ҳар замон ва ҳар ҷой паёми равшан ва муфид дорад; пас биёед онро бо дили гарм қабул кунем ва ба он амал намоем.