Sura An-Nadżm — Werset 9

Znaczenie słów:

• قَابَ – miara, odległość, długość.
• قَوْسَيْنِ – dwóch łuków (liczba podwójna od "qaws" – łuk).
• أَوْ أَدْنَىٰ – lub jeszcze bliżej.

Tafsir (wyjaśnienie) wersetu:

Ten werset kontynuuje opis niezwykłego wydarzenia, jakim było wzniesienie się Proroka Mahometa (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) oraz jego spotkanie z aniołem Dżibrillem (Gabrielem) w jego prawdziwej, anielskiej postaci. Po tym, jak Dżibril ukazał się Prorokowi w najwyższym horyzoncie, w całej swojej okazałości, zaczął się do niego zbliżać. Odległość między nimi stawała się coraz mniejsza, aż osiągnęła dystans równy długości dwóch łuków – a według niektórych przekazów był to dystans jeszcze mniejszy, wręcz bliższy. To pokazuje, jak wielkim zaszczytem i jak bliskim spotkaniem było to wydarzenie – Bóg Wszechmogący pozwolił Swojemu wysłannikowi doświadczyć takiej bliskości anioła, który przekazywał mu objawienie. Był to moment, w którym Prorok otrzymał od Boga to, co zostało mu objawione, a jego serce i oczy w pełni potwierdziły prawdziwość tego widzenia – nie było w tym żadnego złudzenia ani błędu.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Wielkość i potęga Boga – Ten werset ukazuje, że Bóg jest w stanie przybliżyć Swoje stworzenia do Siebie w sposób, którego my, ludzie, nie jesteśmy w stanie w pełni pojąć. To umacnia naszą wiarę w Jego wszechmoc.
2. Honor i godność Proroka (pokój z nim) – Bóg wyróżnił Mahometa spośród wszystkich stworzeń, pozwalając mu doświadczyć takiej bliskości anioła Dżibrila. To dowód na to, jak wielkim i szlachetnym posłańcem był Prorok, i zachęca nas do naśladowania go oraz czerpania z jego nauk.
3. Prawdziwość objawienia – Werset podkreśla, że to, co Prorok widział i słyszał, było w pełni prawdziwe. Jego serce nie zwątpiło, a oczy nie uległy złudzeniu. To umacnia nasze przekonanie, że Koran jest słowem Boga, a nie wytworem wyobraźni.
4. Bliskość Boga dla wierzących – Chociaż nikt z nas nie doświadczy takiego spotkania jak Prorok, to jednak Bóg jest blisko każdego, kto się do Niego zwraca. Zachęca nas to do modlitwy, pokory i dążenia do duchowej bliskości z naszym Stwórcą.
5. Pokora i wdzięczność – Świadomość, że Bóg wybrał i uhonorował człowieka takim spotkaniem, powinna napełniać nasze serca pokorą i wdzięcznością za to, że możemy być częścią tej ummy (wspólnoty), która otrzymała tak wspaniałe objawienie.