Сураи Ан-Наджм — Оят 9

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «قَابَ قَوْسَيْنِ»: ба андозаи ду камон, яъне масофаи хеле наздик.
• «أَوْ أَدْنَىٰ»: ё наздиктар аз он.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Ҷабраил (алайҳис-салом) ба шакли аслии худ дар уфуқи баланд ба Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) зоҳир шуд, ӯ ба Паёмбар наздик шуд ва масофаи байнашон бисёр кам гардид — то ба андозаи ду камон ё ҳатто наздиктар аз он. Ин ибораи «ду камон ё наздиктар» дар забони арабӣ рамзи ниҳояти наздикӣ ва наздикии бениҳоят аст, на масофаи ҷисмонӣ ба маънои ҳақиқӣ. Сипас Аллоҳ таоло ба бандаи худ Муҳаммад (с) тавассути Ҷабраил ваҳй кард он чиро, ки ваҳй кард. Дилу чашми Паёмбар (с) он чиро, ки дид, дурӯғ нашуморд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ваҳй ба Паёмбар (с) бо наздикии махсус ва эҳтироми бузург сурат гирифтааст.
• Наздикии Ҷабраил ба Паёмбар (с) ифодаи аҳамияти паём ва амиқии робитаи байни оламҳои ғайб ва инсон аст.
• Оят боварии комил доштан ба Паёмбар (с) ва он чи ӯ аз ваҳй овардааст, тақвият мекунад.
• Ин ҳақиқат мӯъминонро ба муҳаббат ва эҳтироми Паёмбар (с) ва пайравии содиқона ба суннати ӯ тарғиб менамояд.
• Дарк кардани наздикии махсуси Паёмбар (с) бо Ҷабраил (а) боиси афзун шудани имон ва яқини мӯъмин ба рисолати ӯ мегардад.