Сураи Аль-Камар — Оят 19

1. Маънои калимаҳои зарурӣ:

— «صَرْصَرًا»: боди сахт ва шадид, ки бо садои гулӯла ва хунукии шадид мевазад.

— «نَحْسٍ»: бадбахтӣ, шум ва бахти бад.

— «مُّسْتَمِرٍّ»: давомдор, пайваста ва бефосила.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол хабар медиҳад, ки ба сӯи қавми Од боди сахту шадид ва хунукиро фиристод, ки бо шиддати бисёр мевазид. Ин бод дар рӯзи бадбахтӣ ва шуме фурӯ рафт, ки азобашон дар он рӯз давомдор буд ва то ба ҳалокат расидани онҳо идома меёфт. Ин бод ончунон сахт буд, ки мардумро аз ҷойҳояшон мебардошт ва бар сарашон мепартофт, гарданҳояшонро мешикаст ва сарашонро аз баданҳояшон ҷудо мекард, то он ки мисли дарахти хурмои аз реша кандашуда боқӣ монданд. Ин азоб барои онҳо дар дунё идома дошт ва дар охират низ ба сӯи ҷаҳаннам равона мешаванд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд бар ҳар чиз тавоно аст ва метавонад бо воситаҳои оддӣ, монанди бод, қавми саркашро ҳалок кунад.

— Инсон бояд аз саркашӣ ва инкор кардани паёмбарон бипарҳезад, зеро оқибати он ҳалокат ва бадбахтӣ аст.

— Худованд одил аст ва касеро бе сабаб азоб намекунад; азоб танҳо пас аз такзиб ва исрор бар гуноҳ меояд.

— Дар ин оят тасаллӣ барои мӯъминон аст, ки Худованд душманони ҳақро ҳалок мекунад ва ҳақро пирӯз мегардонад.

— Инсон бояд ҳамеша ба Худованд паноҳ барад ва аз азоби Ӯ битарсад, зеро қудрати Ӯ болотар аз ҳар чизест.

— Қуръон моро ба андеша ва ибрат гирифтан аз саргузашти қавмҳои гузашта даъват мекунад, то мо аз роҳи онҳо дурӣ ҷӯем ва ба роҳи рост қадам гузорем.