Surah Al-Qamar — Aya 20

Ma’anonin Kalmomin:

• تَنزِعُ: tana fizgewa da kakkaryewa.
• أَعْجَازُ نَخْلٍ: tushen itacen dabino (ƙararrawar dabino).
• مُنقَعِرٍ: wanda aka tumɓuke daga asalinsa, wato an fizge shi gaba ɗaya da saiwar sa.

Fassarar Ayar:

Wannan iska ce mai tsananin zafi da ƙarfi, wadda Allah Ya aika a kan mutanen ƙabilar Adawa saboda rashin biyayyarsu ga Annabi Hudu. Ita wannan iska tana fizge mutane daga inda suke, tana ɗauke da su tana jefa su ƙasa a kan kawunansu, har sai wuyoyinsu suna karyewa, kawunansu kuma suna rabuwa da jikunansu. Suna zama kamar tushen itacen dabino da aka tumɓuke daga ƙasa, wanda ya kife babu rai. Wannan saboda tsayin jikunansu ne, kamar yadda suke da girma da tsayi, amma duk da haka iskar ta rinjaye su, ba su da wani ƙarfi na tsira.

Fa'idodin Darasi:

1. Wannan ayar tana nuna mana girman ikon Allah, cewa babu wani halitta da zai iya tsira daga azabar Sa idan Ya yi nufin halaka shi, ko da yake mutanen Adawa sun kasance masu ƙarfi da tsayi, amma iskar da Allah Ya aiko ta hallaka su gaba ɗaya.
2. Tana tunatar da mu cewa girman kai da ƙin bin gaskiya na kawo halaka, kamar yadda Adawa suka girmana kai suka ƙi yarda da Annabi Hudu, sai Allah Ya halaka su da wannan iska mai tsanani.
3. Tana ƙarfafa mu mu riƙi imani da biyayya ga Allah da Manzonsa, domin mu tsira daga irin wannan azaba a duniya da kuma a lahira, kuma mu san cewa Allah Mai jinƙai ne ga masu bi, amma Mai tsananta wa masu girman kai.