Surja El-Kamer — Ajet 24

Kuptimet e fjalëve:

• "ضَلَالٍ": largim nga e vërteta, humbje dhe gabim.
• "سُعُرٍ": çmenduri (sipas një interpretimi), ose zjarr i ndezur flakë (sipas interpretimit tjetër).

Tefsiri i Ajetit:

Fisi Themud, të cilëve Zoti ua dërgoi profetin Salih a.s., e mohuan argumentet dhe shenjat që u erdhën atyre. Ata thanë me habi dhe mohim: "A do të pasojmë ne një njeri të vetëm nga mesi ynë, ndërsa ne jemi shumicë dhe ai është një i vetëm?!" Ata e konsideruan të pamundur që një njeri i thjeshtë nga mesi i tyre, pa pasuri e pushtet, të jetë i dërguar nga Zoti. Ata thanë: "Nëse ne e pasojmë atë, atëherë me të vërtetë do të jemi në humbje të madhe dhe larg rrugës së drejtë, madje do të arrijmë deri në çmenduri, sepse si mundet një njeri i vetëm të na udhëheqë neve?"

Ata e refuzuan të vërtetën jo sepse nuk ishte e qartë, por sepse mendjemadhësia dhe arroganca i pengoi që t'i nënshtroheshin një njeriu të barabartë me ta. Ata nuk e kuptuan se profetët janë gjithmonë njerëz të zgjedhur nga Zoti, dhe se nderi nuk është në numër e pasuri, por në zgjedhjen hyjnore dhe sinqeritetin ndaj thirrjes së Zotit.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Njeriu shpesh e refuzon të vërtetën jo sepse ajo është e paqartë, por sepse mendjemadhësia dhe ndjenja e epërsisë e pengojnë atë ta pranojë atë nga dikush që e konsideron më të ulët.
2. Masa e së vërtetës nuk është numri i pasuesve apo pozita e thirrësit, por ajo që vjen nga Zoti është e vërtetë, edhe nëse vjen nga një njeri i vetëm.
3. Islami e mëson njeriun që të jetë i përulur dhe të mos e refuzojë të vërtetën për shkak të krenarisë, sepse krenaria është pengesa më e madhe për besim.
4. Ky ajet na mëson se thirrësit e së vërtetës shpesh përballen me tallje dhe mohim, por ata duhet të qëndrojnë të palëkundur, sepse e vërteta triumfon në fund.