Сураи Аль-Камар — Оят 24

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «بَشَرًا»: инсон, одамӣ.
• «مِّنَّا»: аз миёни мо, аз ҷинси мо.
• «وَاحِدًا»: як нафар, танҳо.
• «نَّتَّبِعُهُ»: аз ӯ пайравӣ кунем, ба ӯ итоат намоем.
• «ضَلَالٍ»: гумроҳӣ, дур шудан аз роҳи рост.
• «سُعُرٍ»: девонагӣ, сахтӣ ва азоб.

1. Тафсири оят:

Қавми Самуд — қавми Солеҳ (алайҳис-салом) — оёти Худоро, ки ба онҳо ҳушдор дода шуда буд, дурӯғ бароварданд. Онҳо бо такаббур ва инкор гуфтанд: «Оё мо, ки ҷамоате сершуморем, бояд аз як инсони оддии аз худи мо буда пайравӣ кунем?» Онҳо инро барои худ камӣ ва нанги худ мешумурданд, ки чаро бояд аз як нафар итоат кунанд, дар ҳоле ки худашон бисёранд ва ӯ подшоҳ ҳам нест. Сипас гуфтанд: «Агар мо дар ин ҳолат аз ӯ пайравӣ кунем, бешак дар гумроҳӣ ва дурӣ аз роҳи рост қарор мегирем ва ба девонагӣ ва азоб гирифтор мешавем». Онҳо ин суханонро аз рӯи ғурур ва ҷаҳолат гуфтанд, на аз рӯи далел ва ҳақиқат. Дар воқеъ, пайравӣ аз паёмбари Худо ҳидоят ва наҷот аст, на гумроҳӣ; вале онҳо ба сабаби кибру ҳасад ин ҳақиқатро дарк накарданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

• Ин оят нишон медиҳад, ки такаббур ва худро аз дигарон болотар донистан метавонад инсонро аз пазириши ҳақ боздорад. Ислом даъват мекунад, ки инсон ҳақро бипазирад, ҳатто агар аз забони касе бошад, ки аз ӯ камтар аст.
• Пайравӣ аз паёмбар ва паёмбарони Худо роҳи наҷот ва саодат аст, на гумроҳӣ. Қуръон моро ба андеша ва тадбир даъват мекунад, то ҳақро аз ботил фарқ кунем.
• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ба суханони бедалели касонеро, ки ҳақро рад мекунанд, гӯш надиҳем ва ба роҳи рост устувор бошем.
• Ислом дини ростӣ, адолат ва эҳтиром ба ҳақиқат аст; он моро ба фурӯтанӣ, пазириши ҳақ ва дурӣ аз кибру ғурур даъват мекунад.