Surat Al-Qamar — Ayat 24

1) Tegesing tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• أَبَشَرًا: apa wong biasa (manungsa), dudu malaikat utawa makhluk liya.
• مِّنَّا: saka golongan kita dhewe.
• وَاحِدًا: siji wong (tunggal).
• نَّتَّبِعُهُ: padha manut marang dheweke.
• ضَلَالٍ: kesasar, adoh saka bener.
• سُعُرٍ: edan, ora waras pikire, uga bisa ateges kasusahan lan geni kang murub.

2) Jlentrehaning ayat:

Ing ayat iki, Allah nyritakake babagan kaum Tsamud, yaiku umate Nabi Shalih. Dheweke padha maido lan nggorohake marang tanda-tanda kekuwasane Allah kang wis dielingake marang dheweke. Wong-wong mau banjur padha ngomong kanthi rasa gumedhe lan ngece: "Apa tenan, kita iki wong akeh lan kuat, kok kudu manut marang wong siji wae saka golongan kita dhewe? Wong iku ya mung manungsa biasa kaya awake dhewe, dudu ratu lan dudu malaikat." Dheweke rumangsa yen manut marang sawijining wong siji iku dadi tandha yen dheweke wis kesasar adoh saka dalan kang bener, lan malah dianggep kaya wong edan utawa nemu kasusahan gedhe. Pancen, wong-wong mau padha nyawang perkara iki saka ukuran kadonyan wae: sapa kang luwih akeh lan luwih kuwat, yaiku kang kudu diikuti. Dheweke ora ngerti yen bener lan luput iku ora diukur saka cacahe wong, nanging saka wahyu lan kebeneran kang digawa dening para nabi. Mula saka iku, dheweke nampik kanthi sombong, lan pungkasane padha kena azab amarga saka kekafirane.

3) Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake yen bener iku ora ditemtokake dening akehe wong kang ngetutake, nanging dening kebeneran kang sejati saka Allah. Dadi, aja rumangsa bener mung merga akeh sing nglakoni.
• Kita dielingake supaya ora gumedhe lan ora ngece marang wong kang ngajak marang kabecikan, sanajan wong iku mung siji lan kita akeh.
• Ayat iki nuduhake yen para nabi iku manungsa biasa, nanging dipilih dening Allah kanggo nampa wahyu. Mula, ora perlu nggoleki alasan kang aneh-aneh kanggo nolak dheweke.
• Wong kang nolak kebeneran kanthi sombong bakal nemu kapitunan lan kasusahan, kaya kang dialami dening kaum Tsamud.
• Ayat iki ngajak kita supaya tansah mbukak ati lan pikiran marang kebeneran, sapa wae kang nggawa, lan aja mung manut marang hawa nepsu utawa pendapat wong akeh.
• Kanthi mangerteni crita iki, kita dadi luwih tresna marang Islam lan Al-Qur'an, amarga Al-Qur'an ngandhani sejarah umat-umat kepungkur supaya kita bisa njupuk pelajaran lan ora ngulangi kesalahane.